On the road

Ano: 2012
País
Francia
Director
Walter salles
Reparto:
Garrett Hedlund, Sam Riley, Kristen Stewart, Amy Adams, Tom Sturridge, Danny Morgan
Xénero
Drama | Road Movie
Sinopse:
Tras a morte do seu pai, Sal Paradise (Sam Riley), un neoiorquino que aspira a ser escritor, coñece a Dean Moriarty (Garrett Hedlund), un ex-presidiario dun encanto irresistible e casado coa liberada e sedutora Marylou (Kristen Stewart). Sal e Dean fanse amigos ao instante. Sedentos de liberdade e decididos a fuxir da rutina e a monotonía, emprender unha viaxe cara ao Sur con Marylou. Adaptación da novela homónima (1957) de Jack Kerouac, obra clave da xeración "Beat", que describe unha viaxe desenfreada a finais dos anos corenta.

Crítica de José Arce

Hai que gabar a fidelidade ao texto orixinal que recolle a adaptación de José Rivera, a partir da cal o cineasta erixe un conxunto cun moi bo espectro técnico xeral fotografía, edición, banda sonora, dirección artística... pero que se constrúe como unha insoportablemente aburrida sucesión de postalitas mortas. Técnica sen vida, cun ritmo en estado vexetativo durante o periplo de autodescubrimento, fascinación e frustración do protagonista, un comatoso pulular por uns Estados Unidos recén entrados na Guerra Fría e á caza dunha identidade social que contrasta cunha Europa sumida na dor posterior á II Guerra Mundial.

Searching for Sugar Man

Searching for Sugar Man
Director: Malik Bendjelloul
Intérpretes: Sixto Rodríguez, Dennis Coffey, Stephen "Sugar"Segerman
País: Gran Bretaña, Suecia Ano: 2011. Data de estrea: 22-02-2013
Duración: 85 min.
Xénero: Documental e Musical.

Por Joan Pons
Pídelle o que queiras a 'Searching for Sugar Man' como documental musical, que cho dá. É didáctico? Si. É creativo? Tamén. Emotivo? Moito. E non só iso: é moi orixinal sen perder nunca a factura clásica, utiliza a prestidixitación das obras de ficción para revelar aspectos da realidade e, ao final, cativa tanto o buscador de oñecemento como ao público raso. Que misterio encerra, pois, a historia do cantautor Sixto coñecemento como ao público raso. Que misterio encerra, pois, a historia do cantautor Sixto Rodriguez que resulta tan difícil encontrar a alguén que non lle guste? Pois que conta unha relato bigger than life. E enriba, aínda que en moitos tramos poida parecer un fake, é verdade.

A mellor oferta
Director: Giuseppe Tornatore
Intérpretes: Geoffrey Rush, Jim Sturgess, Donald Sutherland,Sylvia Hoeks
País: Italia Ano: 2013. Data de estrea: 05-07-2013
Duración: 124 min.
Xénero: Drama e Romance.

Por Fausto Fernández
Unha falsificación ten sempre algo verdadeiro en si mesma. Esta frase, convertida case no leit motiv da película de Giuseppe Tornatore, define exactamente o que 'A mellor oferta' é: unha falsifcación (exquisita, ás veces )xenérica (o fantástico decadente romántico italiano) en cuxo fondo se encerra unha verdade: que o autor de 'Cinema Paradiso' (1988) sempre acaba cedendo ás súas veleidades sentimentaloides. Pero antes dese fnal, asistimos a unha canónica historia de amores de ultratumba. O hermético, sibarita e misóxino subastador solitario encarnado porGeofrey Rush, será levado a unha mansión semiabandonada atraído por unha renda espectral, e alí namorarase dunha pantasma, ou mellor dito en termos de goticismo mediterráneo cinematográfco, dunha muller sen rostro emparedada en vida.

Durante esa parte, o filme é unha pequena marabilla que homenaxea o Antonio Margheriti de 'Danza macabra' (1963): voces,necroflia, irrealidade, autómatas e ata unha anana-sibila clave para o xiro argumental que se aveciña. Ogallá Tornatore non fose el mesmo, e falsificase sen mala conciencia.

Película: A parte dos anxos. Título Orixinal: A parte dos anxos. Dirección: Ken Loach. Países: Reino Unido, Francia, Bélxica e Italia. Ano: 2012. Duración: 101 min. Xénero: Drama. Interpretación: Paul Brannigan (Robbie), John Henshaw (Harry), Gary Maitland (Albert), Jasmin RIGGINS (Mo), William Ruane (Rhino), Roger Allam (Tadeu), Siobhan Reilly (Leonie). Guión: Paul Laverty. Produtor: Rebecca O'Brien. Música: George Fenton. Fotografía: Robbie Ryan. Edición: Jonathan Morris. O debuxante de produción Fergus Clegg. Distribuidor: Alta Classics. Premiere do Reino Unido: 1 de xuño de 2012. Lanzado en España: 16 de novembro de 2012. Clasificación etária: Non recomendado para menores de 12 anos.

Recomendada para fans da comedia social de Ken Loach.h.

En Glasgow, Robbie (Paul Brannigan) é un mozo que non acaba de escapar dos seus erros do pasado. Xunto a Rhino (William Ruane),Albert (Gary Maitland) e Mo (Jasmin Riggins) esquiva o cárcere, pero vese obrigado a facer traballos sociais. É entón cando Henri, o seu educador, se converte no seu mentor e os inicia na arte do whisky. Grazas a el, Robbie descobre que ten talento como catador. Ten un don para identificar as barricas e os destilados máis raros. Na súa man está converter esa habilidade nun novo engano ou transformalo nun porvir cheo de promesas.

"A parte dos anxos" (ver tráiler) é a última comedia asinada por Ken Loach, un dos directores británicos de máis prestixio e un dos principais representantes da tendencia realista dese cine. No seu curriculum cóntanse títulos como "Chovendo pedras" (1993), "O meu nome é Joe" (1998), "Só un bico" (2004), "O vento que axita a cebada" (2006), Buscando a Eric" (2009) ou "Route Irish" (2010). Agora, e co seu guionista de sempre, Paul Laverty, volve aGlasgow, un escenario que xa visitou en "O meu nome é Joe" ou "Só un bico", e do que aquí volve mostrar as clases máis afectadas por problemas sociais de plena actualidade, tales como o galopante paro: «Esta historia interesoume porque a finais do ano pasado, en Inglaterra, o número de mozos no paro superou por primeira vez o millón», explica Loach. «Quería falar desta xeración de mozos, moitos dos cales non teñen perspectiva ningunha de futuro. Están case seguros de que nunca encontrarán traballo, un traballo fixo e estable. Que efecto pode ter iso sobre os mozos e a imaxe que teñen de si mesmos?».

A película está protagonizada polo debutante Paul Brannigan no papel de Robbie. Está secundado na repartición polo televisivo John Henshaw, Gary Maitland, Jasmin Riggins, William Ruane ("O vento que axita a cebada"), Roger Allam ("A Dama de Ferro", "A muller de negro") e Siobhan Reilly. En canto á elección do xénero, Loachexplica así a súa decisión de abordar unha comedia: «Nesta ocasión elixín facer unha comedia por espírito de contradición, porque sempre te ganas de intentar novas vías», di o director. «O proceso é o mesmo: facer que o espectador comparta as experiencias dos meus personaxes, e se as situacións son divertidas divertiranse máis».

Película: Profesor Lazhar. Título orixinal: Monsieur Lazhar. Dirección: Philippe Falardeau. País: Canadá. Ano: 2011. Duración: 94 min. Xénero: Comedia dramática. Interpretación: Mohamed Fellag (Bachir Lazhar), Sophie Nélisse (Alice), Émilien Néron(Simon), Danielle Proulx (Srta. Vaillancourt), Brigitte Poupart(Claire), Vincent Millard (Victor). Guion: Philippe Falardeau; baseado na obra de Evelyne de la Chenelière. Produción: Luc Dérye Kim McCraw. Música: Martin Léon. Fotografía: Ronald Plante. Montaxe: Stéphane Lafleur. Deseño de produción: Emmanuel Fréchette. Vestiario: Francesca Chamberland. Distribuidora: A Contracorrente Films. Estrea en Canadá: 28 Outubro 2011. Estrea en España: 18 Maio 2012. Cualificación por idades: Non recomendada para menores de 7 anos

O cine canadense xa ten dado boas mostras do achegamento ao tratamento da dor provocada pola perdida dos seres queridos, así  lembramos aquel supostamente doce porvir do cal foron privados os nenos de todo un pobo canadense na súa " O doce porvir" (Atom Egoyan, 1997) ou o achegamento a futura perdida do personase principal das "Invasións bárbaras"(Denys Arcand, 2003)  controvertido profesor de que mostra no seus últimos momentos de vida o humanismo e o hedonismo de que amou a vida  no seu máximo expoñente.
Polo tanto esta filmografía, xa ten mostras dun evidente calado e maestría no que o tratamento da morte se refire, se ben, neste Profesor Lazhar do que agora falamos o contexto escolar refire en dúas vías como achegamento dos pequenos á dor polo recente suicidio da súa titora e polo revulsivo por inminente e contraditoriamente anticuada nas súa postulados metodolóxicos e pedagóxicos do persoaxe de Lazhar, protagonista do filme.
Tal feito, de por si dramático, afianzase aínda máis por ter acontecido na aula, co cal entróncase a dor da perdida do referente, dun dos modelos que guiarán a estes nenos e nenas a vida adulta coa entrada de dita dor dentro do contexto da aula, onde o factor de protección do alumnos, coma factor para a súa boa aprendizaxe, queda roto polo drástico do acontecemento.
E nesta a irrupción do extrano Profesor Lahzar,  cuns métodos un tanto inusuais nestes tempos de innovación metodolóxica , sinala coma a idea da volta a establecer o vínculo de protección e de referente que estes estudantes en particular e do estudantado en xeral, precísan coma necesaria nuns tempos de inmediatez e de perdida de identidades e valores.

Hysteria

Película: Hysteria. Dirección: Tanya Wexler. País: Reino Unido. Ano: 2011. Duración: 103 min. Xénero: Comedia romántica. Interpretación: Maggie Gyllenhaal (Charlotte Dalrymple), Hugh Dancy (Mortimer Granville), Rupert Everett (Edmund St. John-Smythe), Jonathan Pryce (Dr. Robert Dalrymple), Felicity Jones(Emily), Gemma Jones (Lady St. John-Smyhte), Sheridan Smith(Molly), Ashley Jensen (Fannie). Guion: Jonah Lisa Dyer e Stephen Dyer; baseado nun argumento de Jonah Lisa Dyer, Stephen Dyer eHoward Gensler. Produción: Tracey Becker, Judy Cairo e Sarah Curtis. Música: Cast Waltzing. Fotografía: Sexan Bobbitt. Montaxe:Jon Gregory. Deseño de produción: Sophie Becher. Vestiario: Nic Ede. Distribuidora: Vertixe Films. Estrea en Reino Unido: 21 Setembro 2012. Estrea en España: 15 Xuño 2012. Cualificación por idades: Non recomendada para menores de 12 anos.

"Hysteria": Veloz paroxismo

Escrito por Almudena Muñoz o 04.06.12 ás 23:01

Achegamento desafogado ao normalmente estrito xénero de época vitoriana. A película reparte sorrisos satisfeitos tras un breve anaco de animación, aínda que á saída un desexe pedir nova cita para máis, e para algo máis intenso.

Para a representación da histeria na imprescindible "un método perigoso" (David Cronenberg, 2011), a narrativa e a estética da película optaba por unha actitude contida, en calidade da represión desa marea de pulsións riscadas de desviacións do corpo e o ánimo. Mentres para Cronenberg a histeria obtiña unha resposta psiquiátrica e calaba as súas formas, antes de que os camiños das paixóns humanas estalasen fronte ao consenso social, en "Hysteria" (ver tráiler) o desenvolvemento é tan lixeiro (e rapidamente eficaz) como a solución que achegan os seus protagonistas á mal chamada histeria feminina.

O punto de máximo paroxismo, eufemismo vitoriano para o orgasmo, recéitase de portas dentro como remedio para nais, viúvas, solteiras e amas de casa, sempre de clase podente, que non achan motivo aos seus ataques de choro e as palpitacións que as acosan nos momentos máis inoportunos. O que comeza como derivación cachonda da típica comedia de época british, na liña do que tería rodado un Mackendrick -ou como noutra fita de sexo e época, "Inconscientes" (Joaquín Oristrell, 2004)-, remataesquinando o tema central do argumento, con tal de equilibralo con aspectos de denuncia máis politicamente correctos. Maggie Gyllenhaal -quen xa demostrara os seus dotes para o acento inglés en "A neneira máxica e o Big Bang" (Susanna White, 2010)- representa o lado oposto desa histeria con orixes nos baixos íntimos.

O do seu personaxe é unha síncope de muller intelectual, envorcada nas clases máis desfavorecidas, no impulso do seu hospital caritativo e na defensa dos negados privilexios e dereitos para o seu sexo. Esa busca dun balance entre o epicúreo e o socialista, entre desafogar mulleres de clase alta e dar voz ao feminismo que non entende de diferenzas económicas, transcorre co bo humor e a naturalidade con que os británicos saben abordar historias do seu máis famoso século. A pesar desa beataría que asoma de cando en vez e da súa tendencia ao chiste para señora que se escandaliza doadamente, "Hysteria" traslada os seus síntomas ás formas: as dunha comedia tan tola e agradable como un plumeiro eléctrico.

Intocable

TÍTULO ORIXINAL Intouchables ANO DURACIÓN 109 min. PAÍS l DIRECTOR Olivier Nakache, Eric Toledano GUIÓN Olivier Nakache, Eric Toledano MÚSICA Ludovico Einaudi FOTOGRAFÍA Mathieu Vadepied REPARTICIÓN François Cluzet, Omar Sy, Anne Le Ny, Audrey Fleurot, Clotilde Mollet, Joséphine de Meaux,Alba Gaia Bellugi, Cyril Mendy, Christian Ameri, Marie-Laure Descoureaux, Gregoire Oestermann PRODUTORA Quad Productions / Gaumont / TF1 Films / Ten Films / Chaocorp production / Canle + / Cinecinema WEB OFICIAL http://www.intocable-lapelicula.com/ PREMIOS 2011: Premios Cesar: Mellor actor (Omar Sy). 9 nominacións, incluíndo mellor película 2011: Festival de San Sebastián: Sección oficial non competitiva - Clausura 2011: Festival de Tokyo: Mellor película, mellor actor (François Cluzet & Omar Sy) 2011: Nomeada Premios David de Donatello: Mellor película da Unión Europea XÉNERO Comedia. Drama | Amizade. Minusvalidez. Baseado en feitos reais SINOPSE Philippe, un aristócrata que se quedou tetrapléxico a causa dun accidente de parapente, contrata como coidador a domicilio a Driss, un inmigrante dun barrio marxinal recén saído do cárcere. Aínda que, á primeira vista, non parece a persoa máis indicada, os dous rematan logrando que convivan Vivaldi e Earth Wind and Fire, a elocuencia e a hilaridade, os traxes de etiqueta e o chándal. Dous mundos enfrontados que, pouco a pouco, conxenían ata forxar unha amizade tan disparatada, divertida e sólida como inesperada, unha relación única na súa especie da que saltan faíscas. «Quizais cambien as cousas». Máis alá da súa idealización cinematográfica como fábula inspirada en feitos reais, a historia que presentan Eric Toledano e Olivier Nakache triunfa pola naturalidade do seu discurso. Os cineastas conseguen emocionar sen abusar do lacrimal do respectable mediante forzadas incisións na dor do rico atado á cadeira de rodas nin na situación social do inmigrante negro de barriada marxinal; e pola parte cómica, as andanzas da parella improbable pero certa arrancan gargalladas nacidas do que realmente importa aquí: a esencia humana de cada un, a que permite superar barreiras e mirar máis alá do que temos diante. Cen nove minutos machucando clixés con total tranquilidade.

Un dios salvaje

Película: un deus salvaxe
Título orixinal: Carnage. Dirección:Roman Polanski. Países: Francia, Alemaña, Polonia e España. Ano: 2011. Duración: 79 min. Xénero: Comedia negra.
 Interpretación:Jodie Foster (Penelope Longstreet), Kate Winslet (Nancy Cowan),Christoph Waltz (Alan Cowan), John C. Reilly (Michael Longstreet),Elvis Polanski (Zachary), Eliot Berger (Ethan). Guion: Roman Polanski e Yasmina Reza; baseado na obra teatral homónima deYasmina Reza. Produción: Saïd Ben Saïd. Música: Alexandre Desplat. Fotografía: Pawel Edelman. Montaxe: Hervé de Luze. Deseño de produción: Dean Tavoularis. Vestiario: Milena Canonero. Distribuidora: Alta Classics. Estrea en Francia: 7 Decembro 2011. Estrea en España: 18 Novembro 2011. Cualificación por idades: Non recomendada para menores de 12 anos.


Crítica de José Arce.

Roman Polanski propón unha radiografía do ser humano que entretén, divirte e mesmo sorprende en ocasións, pero que carece da mordente necesaria para axitar ou subverter ao palco. O cuarteto de actores, por suposto, está fantástico.

O fillo de Alan e Nancy (Christoph Waltz e Kate Winslet) golpeou cun pau ao fillo de Michael e Penelope (John C. Reilly e Jodie Foster). Tratemos o tema como adultos. Roman Polanski volve á carga con "Un deus salvaxe", adaptación cinematográfica da obra teatral de Yasmina Reza estreada sobre as táboas en Zúrich en 2006, unha posta de longo á que seguiron éxitos notables nos escenarios de París, Londres, Nova York ou Madrid. Esta radiografía do ser humano chega á nosa carteleira coa intención de gañarse aos espectadores tras a fantástica acollida comercial que tivo o anterior traballo do cineasta, "O escritor (Theghost writer) " (2009); o máis curioso do proxecto é que o realizador preparou o guion mentres cumpría arresto domiciliario en Suíza, baixo vixilancia constante da policía. Unhas condicións creativas claustrofóbicas para un traballo sobre a claustrofóbica condición humana.

«Por sorte, algúns temos aínda sentido da comunidade». Unha afable reunión social para aclarar unha disputa infantil convértese nun campo de batalla no que as convencións máis aparentes se derruban rapidamente para dar saída ao auténtico ser que todos, en maior ou menor medida, levamos dentro. Cínicos, espontaneamente brutais, abandonados ás alianzas máis imprevisibles, do que mostran ao que son, as catro patas da narración envorcan o seu mal leite á marxe de extravagancias nunha proposta que, non obstante, non alcanza o nihilismo existencial que podería parecer prometer nun principio. Polanskilanza un espello catártico ao palco, e durante oitenta minutos en tempo real divírtenos e chega a sorprendernos nalgún momento, pero non nos zorrega, axítanos ou subvértenos. Quizais o pretenda e non o consiga, ou quizais non queira nada máis que entreter, pero bótase en falta unha mordente definitiva que faga pensar máis á saída da sala.

"Un deus salvaxe" domina o seu espazo a práctica totalidade da historia transcorre nun salón cunha sinxela composición das imaxes que equilibra a participación do cuarteto protagonista apoiada nunhas boas fotografía, dirección artística e montaxe. Por suposto, os actores están moi ben nos seus respectivos moldes, en certa medida imprevisibles e entregados a interpretacións que tanto nas súas grandilocuencias coma nas súas máis mínimas xestualidades supoñen un festival para o espectador; iso si, unha vez máis, Waltzdestaca sobre os seus compañeiros que ollo ten Tarantino á hora de descubrir talentos, reinando por enriba do Ben e do Mal. Foster eWinslet cumpren con contundencia, como se espera, e John C.Reilly, aínda que ás veces parece que estea a esperar a Will Ferrell, novamente demostra que serve para todo papel que se lle propoña, e iso é moi difícil. Agora ben, obrigada en versión orixinal.

Tiranosaurio

Película: Tiranosauro. Título orixinal: Tyrannosaur. Dirección eguion: Paddy Considine. País: Reino Unido. Ano: 2011. Duración: 91 min. Xénero: Drama. Interpretación: Peter Mullan, Olivia Colman,Eddie Marsan. Produción: Diarmid Scrimshaw. Música: Chris Baldwin e Dan Baker. Fotografía: Erik Wilson. Montaxe: Pia Di Ciaula. Deseño de produción: Simon Rogers. Vestiario: LanceMilligan. Distribuidora: Festival Films. Estrea en Reino Unido: 7 Outubro 2011.

Crítica de Jose Arce.
Paddy Considine debuta na dirección de longametraxes cun intenso e agridoce drama sobre dous camiños que se cruzan para descubrir que a esperanza é capaz de xurdir nos ámbitos máis inesperados. Amolezan e Colman, estupendos.

«Por que fas isto?». Solvente e versátil como actor, Considine se descobre agora como un cineasta capaz de arrepiar o espectador dende a concisión técnica e narrativa, cunha historia tamén asinada por el que presenta a dúas almas perdidas que se encontran nun ámbito de máxima violencia física e emocional para ambas as dúas. Aínda que é certo que tende ao exceso superlativo todos os personaxes que cruzan a pantalla están desfeitos por un ou outro motivo, o realizador manexa a cámara con sinxeleza e é capaz de achegar escasas pero efectivas vías de escape que nacen dun humor non por retorcido o propio título menos valiosas, demostrando que a vitalidade pode emerxer nos momentos máis imprevistos o funeral e que o amor xermola mesmo nos lugares menos propicios.

Aínda sen ser proposta para un público amplo pola súa propia e esaxerada esencia tráxica, soamente por gozar do traballo do seu dupla central xa paga a pena deixarse levar a esta viaxe ao abismo. Amolezan, sempre rozando a excelencia, e Colman, adorable dende a súa mirada caritativa ata o desarmante, enchen a pantalla de turbación compartida, secundados por ese tipo tan simpaticamente puñetero que son Eddie Marsan e por Ned Dennehy, un deses complementos ideais para case calquera tipo de menú. Sen ningún tipo de pretensión, sen ínfulas mesiánicas nin redentoras máis ben todo o contrario: o misterio duns personaxes debuxados pouco máis ou menos que a retallos envolve en certo modo todo o que acontece, "Tiranosaurio" nos ata á butaca e nos fai suspirar cando remata. Pero non nos imos de todo aliviados.http://www.youtube.com/watch?v=z9L_0wd66AE