O festival +Curtocircuíto exhibe curtos de 21 países ata decembro
O outono cinematográfico de Santiago adiántase un pouco á estación e arranca esta semana co festival +Curtocircuíto. Onte exhibíronse as curtametraxes aglutinadas na sección de cine fantástico internacional, que se centra "en acontecementos prohibidos, estrañas e alarmantes". Este ano a programación do festival inclúe ademais cine fantástico español, curtos nominados aos premios da Academia de Cine Europeo, cine cubano, da zona da lusofonía, dos premios Goya da pasada edición e unha sección para público novo de entre 11 e 14 anos.
O director do certame, Tim Redford, explicou na presentación que se proxectarán un total de 52 curtos que proceden de 21 países. Dende setembro ata finais de decembro as oito seccións do festival proxectaranse no Auditorio de Galicia e repetiranse en catro centros culturais da cidade co fin de dar unha segunda oportunidade e achegar as pezas ao público. A entrada é gratuíta.
Este programa retoma a proxección de curtos tras a semana oficial de concurso que se celebra en maio e o Curtocircuíto na Rúa, que durante o verán exhibe pezas na zona monumental da cidade.
As oportunidades para ver cine continúan en Santiago o 23 de outubro co festival de cine árabe Amal e a 24ª edición de Cineuropa que encherá o mes de novembro con películas de todo o mundo baixo a premisa de cine comprometido, de calidade e que permita obter unha visión máis ampla do mundo.
miércoles, 8 de septiembre de 2010
sábado, 14 de agosto de 2010
DISASTER MOVIE

Descripción: Película de los creadores de Casi 300 y Scary Movie, que en esta ocasión parodia películas de catástrofes, como "El día del mañana", así como otras películas de actualidad como "Hancock", "High School Musical", "Juno", "10.000", "Ironman", etc.
Valoración: 0(10) -patética
Comentario: A todo el que esté leyendo esto y no haya visto esta película solo le digo una cosa, no la veas, es una bazofia, malísima, la imitación cutre de Scary Movie pero llevada al extremo. Es mala en todos los aspectos, actores, historia, no hace gracia ninguna, un final paupérrimo... Vamos que es de las mayores basuras del mundo del cine, no exagero. No entiendo cómo a alguien se le ha podido ocurrir crear esto ¿cómo podrá dormir por las noches? El caso, he comentado esta película porque creo que no todo lo que se hace en el cine es bueno, también existe esa parte del cine que no gusta, y tan mala que hace que las demás películas parezcan mejores.
Enlace:http://www.youtube.com/watch?v=2em3N6NWHqc
miércoles, 21 de julio de 2010
Dolls

Takeshi Kitano (北野 武 en kanji, Takeshi Kitano en romaji, nado o 18 de xaneiro de 1947 en Umejima, Adachi, Toquio) é un actor, director, actor, escritor, poeta, pintor e deseñador xaponés de xogos.
A súa obra cinematográfica recibiu eloxios da crítica no Xapón e internacionalmente. Coma actor, ficou coñecido internacionalmente ao interpretar o Sarxento Hara, en Bo Nadal, Mr Lawrence por Nagisa Oshima. Un dos seus traballos máis aclamados coma cineasta foi Flores de Lume. Outras obras súas son: Brother (2000) e Zatoichi (2003), ademais de moitos outros filmes. Desde abril de 2005, é profesor na Graduate School of Visual Arts en Tokyio National University of Fine Arts and Music.
A maioría das películas de Kitano son dramas sobre bandas ou da policía, que se caracteriza por ter un humor moi inexpressivo, case estático. Comunmente usa tomas longas, onde nada parece ocorrer ou edicións con cortes sen ir para as consecuencias dun evento particular. Moitos dos seus filmes expresan unha filosofía niilista ou sombría, pero tamén ten moito humor e un grande cariño polos personaxes. Ironicamente, as películas de Kitano parece deixar impresións controvertidas. Aínda superficialmente seguen a estrutura de comedia de humor negro ou Yakuza películas, enfatizan cuestións morais e de moita bagaxe para a reflexión persoal. Mentres o seu recoñecemento no mundo medra, o público xaponés coñeceo primeiramente coma un presentador de TV e comediante. O seu retrato de Zatoichi na película de 2003 foi, ata agora, o seu maior éxito comercial en Xapón, Dolls (2002), filme dirixido e no que non participou como actor, é considerada a súa obra mestra, tanto no guión que escribiu, coma e na fotografía tirada con un gran mestre.
SINOPSE :Matsumoto e Sawaki foran un feliz parella que parecía destinada para o matrimonio, pero as presións antiquadas dos pais que pretenden para el unha vida de éxito obrigouno a tomar unha decisión tráxica. Agora, ela vagueia , firmemente agarrada a el por un cable vermello longo.
martes, 13 de julio de 2010
David Fincher
sábado, 3 de julio de 2010
50 anos de cine norteamericano, por Bertrand Tavernier e Jean Pierre Coursodon

Para alguén interesado en cine, especialmente dos E.U., este é un texto esencial. obra de referencia fundamental, é unha ferramenta excelente é tamén a lectura dun libro tan divertido e emocionante, pero sempre mantendo un equilibrio entre erudición e humor, a información crítica profundada e comprobada. O libro contén, concretamente, un dicionario xeral de administración do período de son cun dicionario de escritores durante o mesmo período, incluíndo unha revisión crítica e avaliativa dos máis importantes das súas obras e unha filmografia completa de cada autores.
Publicado na editorial Akal: www. akal.com
martes, 25 de mayo de 2010
Entrevista co director de "Todos vós sodes capitáns"
Aquí tedes a recente entrevista do director Óliver Laxe, concedida ao diario "El Pais".
ENTREVISTA: ÓLIVER LAXE Cineasta, premio de la crítica en Cannes
"Me tranquiliza saber que no voy a ser un director maldito"
ANNA FLOTATS - Barcelona - 25/05/2010
Vota Resultado 10 votos
El único cineasta español en Cannes sólo tuvo tiempo de ver una película durante el festival y, encima, no le gustó. Una relativa mala suerte que se esfumó ayer, cuando recogió el premio de la crítica internacional (Frispesci) para el mejor filme de la Quincena de Realizadores por su ópera primera Todos vós sodes capitáns. Ya en Barcelona, donde estudió hace años, Óliver Laxe (París, 1982) interrumpe su "primera siesta en seis meses" para defender, una vez más, un "cine que confíe en el cine". Como el que hace Apichatpong Weerasethakul, el tailandés que se ha llevado la Palma de Oro este año. "Para mí no es un desconocido como para la mayoría de la gente", se desmarca, "lo considero uno de los directores más importantes de este siglo".
La noticia en otros webs
webs en español
en otros idiomas
"Los niños son el pretexto para responder a mis preguntas"
"Sólo observando lo propio se consigue capacidad de reflejar algo interesante"
Rodada en una escuela infantil de Tánger con una cámara de 35 milímetros, Todos vós sodes capitáns muestra el diálogo entre unos niños con riesgo de exclusión social y un profesor de cine interpretado por el propio Laxe. Este gallego, hijo de inmigrantes, no se propuso describir lo que veía, sino responder a sus preguntas sobre el cine y "dejar que fuera el arte quien juzgara".
Pregunta. ¿Se esperaba el premio?
Respuesta. Siempre he confiado mucho en mi película, en mi lenguaje, en mi hipótesis y, sobre todo, en mi relación con el cine. Me ha hecho mucha ilusión el premio porque el jurado estaba formado por ocho personas de países diferentes y todas ellas de edades muy avanzadas. Han hablado con mucho cariño de mi película. Yo hago un cine que va en paralelo a un nuevo nivel de conciencia, así que me tranquiliza saber que no voy a ser un cineasta maldito.
P. ¿Cuál es este nuevo nivel?
R. Un cine que confía en el cine. Poco a poco, nos estamos emancipando de la imagen. En Tánger tuve ante mí la posibilidad de hacer una típica película de realismo español. Un filme que estilizara el drama. El problema es que, de esta manera, el drama se reduce, se vulgariza. Yo hice todo lo contrario. Llevé a cabo un proceso estilístico sobre el cine y sobre el arte.
P. ¿Y dónde queda el drama en este proceso?
R. Precisamente de esta manera es como el drama queda mejor exhibido. En mi película hay caricias, silencios, reflejos de luz. Elementos que describen la inadaptación de estos niños y, a través de ella, también la mía propia. Los niños son el pretexto para tratar de responder mis preguntas. ¿Qué es el cine? ¿qué es la creación? ¿por qué hacemos imágenes?
P. Los responsables de la escuela infantil de Tánger en la que grabó parte de la película interpretaron esa mirada como una "instrumentalización" de los niños.
R. Sí. Y me expulsaron por ello. Se sintieron utilizados porque vieron que mi único fin era hacer la película. Después de un tiempo, algunos monitores preguntaron a los niños qué pensaban de todo aquello y dijeron que no entendían nada. Que para ellos, una película era una historia con unos personajes. Después, les preguntaron qué hubieran grabado ellos. Y la mayoría apostó por el mar, un rostro, las niñas, los gatos y los perros corriendo. Imágenes, al fin y al cabo, que aparecen en mi película. En el fondo, hablo a través de ellos.
P. Usted es el único cineasta español en el Festival de Cannes de este año. ¿Es un síntoma del estado en el que se encuentra el panorama cinematográfico en España?
R. Que una película como la mía esté en Cannes y que sea la única cinta española que participa en el certamen debería llevar a la reflexión. Pero creo que todavía no se está haciendo. El ICAA (Instituto de la Cinematografía y las Artes Cinematográficas y las Artes Audiovisuales, dependiente del Ministerio de Cultura] todavía no me ha llamado.
P. ¿Cuál es el problema?
R. El problema es que es una pena que haya gente tan desinformada acerca de a dónde va el cine español. La mayoría de cineastas y productores están perdidos. Una de las claves es que el cine español se retroalimenta demasiado. Todo lo que se genera en este marco acaba siendo consumido en el mismo entorno y así no se avanza.
P. ¿Qué papel juega Galicia en este mapa del cine español?
R. Galicia, como periferia que es, sólo puede convertirse en un espejo al que otras identidades quieran mirarse si, primero, logra mirar dentro de sí misma. Ha sucedido en Rumania, por ejemplo. Sólo observando lo propio se consigue la capacidad de reflejar algo interesante.
ENTREVISTA: ÓLIVER LAXE Cineasta, premio de la crítica en Cannes
"Me tranquiliza saber que no voy a ser un director maldito"
ANNA FLOTATS - Barcelona - 25/05/2010
Vota Resultado 10 votos
El único cineasta español en Cannes sólo tuvo tiempo de ver una película durante el festival y, encima, no le gustó. Una relativa mala suerte que se esfumó ayer, cuando recogió el premio de la crítica internacional (Frispesci) para el mejor filme de la Quincena de Realizadores por su ópera primera Todos vós sodes capitáns. Ya en Barcelona, donde estudió hace años, Óliver Laxe (París, 1982) interrumpe su "primera siesta en seis meses" para defender, una vez más, un "cine que confíe en el cine". Como el que hace Apichatpong Weerasethakul, el tailandés que se ha llevado la Palma de Oro este año. "Para mí no es un desconocido como para la mayoría de la gente", se desmarca, "lo considero uno de los directores más importantes de este siglo".
La noticia en otros webs
webs en español
en otros idiomas
"Los niños son el pretexto para responder a mis preguntas"
"Sólo observando lo propio se consigue capacidad de reflejar algo interesante"
Rodada en una escuela infantil de Tánger con una cámara de 35 milímetros, Todos vós sodes capitáns muestra el diálogo entre unos niños con riesgo de exclusión social y un profesor de cine interpretado por el propio Laxe. Este gallego, hijo de inmigrantes, no se propuso describir lo que veía, sino responder a sus preguntas sobre el cine y "dejar que fuera el arte quien juzgara".
Pregunta. ¿Se esperaba el premio?
Respuesta. Siempre he confiado mucho en mi película, en mi lenguaje, en mi hipótesis y, sobre todo, en mi relación con el cine. Me ha hecho mucha ilusión el premio porque el jurado estaba formado por ocho personas de países diferentes y todas ellas de edades muy avanzadas. Han hablado con mucho cariño de mi película. Yo hago un cine que va en paralelo a un nuevo nivel de conciencia, así que me tranquiliza saber que no voy a ser un cineasta maldito.
P. ¿Cuál es este nuevo nivel?
R. Un cine que confía en el cine. Poco a poco, nos estamos emancipando de la imagen. En Tánger tuve ante mí la posibilidad de hacer una típica película de realismo español. Un filme que estilizara el drama. El problema es que, de esta manera, el drama se reduce, se vulgariza. Yo hice todo lo contrario. Llevé a cabo un proceso estilístico sobre el cine y sobre el arte.
P. ¿Y dónde queda el drama en este proceso?
R. Precisamente de esta manera es como el drama queda mejor exhibido. En mi película hay caricias, silencios, reflejos de luz. Elementos que describen la inadaptación de estos niños y, a través de ella, también la mía propia. Los niños son el pretexto para tratar de responder mis preguntas. ¿Qué es el cine? ¿qué es la creación? ¿por qué hacemos imágenes?
P. Los responsables de la escuela infantil de Tánger en la que grabó parte de la película interpretaron esa mirada como una "instrumentalización" de los niños.
R. Sí. Y me expulsaron por ello. Se sintieron utilizados porque vieron que mi único fin era hacer la película. Después de un tiempo, algunos monitores preguntaron a los niños qué pensaban de todo aquello y dijeron que no entendían nada. Que para ellos, una película era una historia con unos personajes. Después, les preguntaron qué hubieran grabado ellos. Y la mayoría apostó por el mar, un rostro, las niñas, los gatos y los perros corriendo. Imágenes, al fin y al cabo, que aparecen en mi película. En el fondo, hablo a través de ellos.
P. Usted es el único cineasta español en el Festival de Cannes de este año. ¿Es un síntoma del estado en el que se encuentra el panorama cinematográfico en España?
R. Que una película como la mía esté en Cannes y que sea la única cinta española que participa en el certamen debería llevar a la reflexión. Pero creo que todavía no se está haciendo. El ICAA (Instituto de la Cinematografía y las Artes Cinematográficas y las Artes Audiovisuales, dependiente del Ministerio de Cultura] todavía no me ha llamado.
P. ¿Cuál es el problema?
R. El problema es que es una pena que haya gente tan desinformada acerca de a dónde va el cine español. La mayoría de cineastas y productores están perdidos. Una de las claves es que el cine español se retroalimenta demasiado. Todo lo que se genera en este marco acaba siendo consumido en el mismo entorno y así no se avanza.
P. ¿Qué papel juega Galicia en este mapa del cine español?
R. Galicia, como periferia que es, sólo puede convertirse en un espejo al que otras identidades quieran mirarse si, primero, logra mirar dentro de sí misma. Ha sucedido en Rumania, por ejemplo. Sólo observando lo propio se consigue la capacidad de reflejar algo interesante.
lunes, 24 de mayo de 2010
Todos vós sodes capitáns
FESTIVAL DE CINE
A crítica de Cannes premia ou filme de Laxe «Todos vós sodes capitáns»
Ou director entende que este recoñecemento «confirma que o cine é experimentación.
Ou galardón dá Fipresci foi concedido por un xurado de oito críticos internacionais no festival francés.
A crítica de Cannes premia ou filme de Laxe «Todos vós sodes capitáns»
Ou director entende que este recoñecemento «confirma que o cine é experimentación.
Ou galardón dá Fipresci foi concedido por un xurado de oito críticos internacionais no festival francés.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
