martes, 5 de enero de 2010

Looking for Eric

Gañadora na última edición de Cine europa (XXIII), a cinta de Ken Loach, sen deixar de lado as problemáticas da clase obrera británica, relaxa un pouco o seu ton de denuncia para deixar unha comedia impagable sobre un carteiro amargado polas decisións tomadas na súa vida, que conta coa estimable axuda do seu idolo: Eric Cantona, interpretado polo mesmo futbolista, un icono entre os afeccionados do Manchester United. 
Asi, un marcha coa sensación da humanidade dos personaxes , coa cercanía do seu  compañerismo e amizade e todo co valor servido de varias sonrisas.
Iso si, é recomendable non vender entradas en anfiteatros que  poden mostrar unha visión óptima para espectáculos teatrais ou audicións musicais, ainda que non é válido para proxeccións cinematográficas se tes lámparas e demáis incomodidades polo medio. 

lunes, 7 de diciembre de 2009

Celda 211

Tamén pode existir bo cine de xenero español, e para mostra este inmenso filme de Daniel Monzón, antigo crítico de Fotogramas, e director entre outras do "El corazón del guerrero".Que decir da actuación de Luis Tosar que xa non se teña dito; ben acompañado por Alberto Ammann, funcionario de prisións novato que por causas do destino ten que facerse pasar por reo dentro dese motín con tintes de denuncia carcelaria e amizades imposibles, onde os reclusos non son os únicos personaxes carentes de escrúpulos nesa espiral de violencia a que conduce a propia violencia. En definitiva, cine feito seguindo os códigos do xénero, ainda que cunha visión moi cercana onde o talento galego aporta moito a través do traballo dos seus autores. Unha xoia.

miércoles, 2 de diciembre de 2009

CREPÚSCULO


Descripción: Historia de amor entre un vampiro y una humana. Bella Swan (Kristen Stewart) siempre fue una chica algo diferente, sin seguir las tendencias del resto de las chicas de su instituto de Phoenix. Cuando su madre se vuelve a casar, manda a Bella a vivir con su padre, a la pequeña y lluviosa ciudad de Forks, Washington, donde ella no espera nada. Pero entonces conoce al misterioso y atractivo Edward Cullen (Robert Pattinson), un joven que pronto demuestra no ser como los demás...

Valoración: 6 (10) regular

Comentario: a pesar de todas las buenas críticas que ha recibido, es una película totalmente dirigida al público adolescente (sobre todo femenino) y si no se lo cree mire los fans, la mayoría fueron chicas de entre 12 y 16 años, por mayoría absoluta. Fueron galardonados con el premio a la mejor película por MTV Movie Awards compitiendo con otros peliculones como Slumdog Millionaire, en mi opinión es muy discutible el merecimiento de este premio. Es una película algo insípida, y tiene partes sin sentido, como cuando juegan todos al béisbol...

Enlace:

lunes, 23 de noviembre de 2009

Los mundos de Coraline

Seguimos co cine de animación nesta semana adicada á infancia, se ben é certo, esta nova e inquietante película por intres de Henry Selick, pode ser gozada polos adultos tamén. Aquí vos deixo unha crítica de Miguel Angel Delgado en "la Butaca".

“Los mundos de Coraline” es de esa rara estirpe capaz de provocar emociones duraderas, fascinante en su combinación del stop motion y las tres dimensiones, que lleva a momentos en los que las pupilas se nos dilatan de pura maravilla.

La esperadísima nueva película de Henry Selick obra el mismo efecto que los libros troquelados que a tantos nos maravillaron en nuestra infancia: de la misma manera que los abríamos para contemplar cómo se desplegaban castillos, figuras y escenas de los cuentos que nos narraban, así “Los mundos de Coraline” utiliza sabiamente el 3D para extenderse más allá de la pantalla, desvelando un mundo de una enorme y también cruel belleza.

Ampliar imagen

Porque hay que advertir desde el primer momento, y como ya sucediera en las otras obras del director (“Pesadilla antes de Navidad”“James y el melocotón gigante”), que el mundo en el que se mueve Selick está tan alejado del edulcorado de Disney como cercano a los genuinos de los hermanos Grimm o Andersen, antes de que fueran podados y maquillados por lo políticamente correcto, y en los que lo hermoso se codeaba con lo terrible. Entre esos dos registros se mueve Coraline, una niña mendiga de la atención de sus sobreocupados progenitores, y que acaba tentada por otros padres que encuentra al atravesar una pequeña puerta de su casa, los cuales no dudan en colmarle de regalos y juegos para que se quede con ellos.

Ampliar imagen

El poder de fascinación que logra la combinación del stop motion y las tres dimensiones, sabiamente utilizados para lograr momentos que hacen que se nos dilaten las pupilas de pura maravilla, enseguida nos involucra en las reglas de este juego. Y así, Selick no duda en demorar el arranque de lo verdaderamente fantástico para que nosotros, como Coraline, ansiemos la llegada de la noche para poder abandonar el mundo gris de la vida real y adentrarnos en el otro, lleno de color y en el que los personajes tristes que pueblan su soledad se transmutan en otros divertidos, inmensos, capaces de hacer real cualquier maravilla y encandilar así a la niña.

Ampliar imagen

Quizá “Los mundos de Coraline” no sea una cinta adecuada para los más pequeños, cuando hasta los mayores acompañantes pueden llegar a sentirse inquietos, o incluso aterrorizados, en alguno de sus pasajes. Porque si todavía hay alguien atrapado en la estrechez de miras que identifica lo animado con lo infantil, debería dejarse llevar por el genio de Selick para descubrir hasta qué punto está equivocado. Con unos personajes que tienen ecos en toda la tradición de la literatura infantil y juvenil (incluido un gato que no tiene nada que envidiar al de Cheshire y una Coraline que no es más que una Alicia adaptada a nuestros días), el filme es todo un regalo a la inteligencia y la capacidad de disfrute, la demostración de que todos los avances tecnológicos son pasos adelante cuando se convierten en instrumentos adecuados para narrarnos una historia. Y eso sólo es posible si el director de la orquesta, como es el caso, revela su condición de genio.

Ampliar imagen

Cuando ante nuestros ojos desfilan tantas imágenes que olvidamos inmediatamente, “Los mundos de Coraline”, mecida al son de la estupenda banda sonora de Bruno Coulais, pertenece a esa rara estirpe capaz de provocarnos emociones duraderas. Porque quizá su principal mérito sea el de hacernos recordar nuestra capacidad de temblar ante los monstruos que creíamos en los rincones oscuros de nuestras casas. Y eso, en un momento en el que pensamos haberlo visto ya todo, no deja de ser significativo. Ha tenido que ser una técnica casi tan vieja como el cine la que ha vuelto a recordarnos por qué seguimos amando el sentarnos ante una pantalla: porque seguimos esperando cada día el prodigio. Y este, de vez en cuando, acude. El día que vi “Los mundos de Coraline”, fue uno de ellos.


jueves, 5 de noviembre de 2009

The Visitor

Hoxe temos a posibilidade de gozar do segundo filme de Tom McCarthy, director da espléndida "The Station Agent" e comprobar se esta segunda longa segue transitando pola senda das amizades en condicións adversas. Veña a gozar hoxe en Goián (auditorio, 21:30) gracias ao Cine Club "O Poleiro" con "The Visitor"

sábado, 10 de octubre de 2009

Programación do cineclub O Poleiro

O primeiro xoves de novembro, día 5 está programada The Visitor, o segundo traballo do americano Tom McCarthy, director tamén de Station Agent.

O xoves 3 de decembro, La Teta Asustada, unha cinta dirixida pola peruana Claudia LLosa e rodada nos barrios máis pobres de Lima. Oso de Ouro á mellor pelicula no Festival de Berlín e premio Internacional da crítica FIPRESCA.

O xoves 14 de xaneiro de 2010, La Escafandra y la mariposa, dirixida polo artista polifacético Julián Schnabel. Ganadora de dous Globos de Ouro á Mellor película estranxeira e Mellor Director e  catro candidaturas ós Oscar.

O xoves 4 de febreiro, unha traxicomedia romántica co producida por varios países europeos, Irina Palm dirixida por Sam Garbarski.

Os pases, poden solicitarse no auditorio de Goián ás 21.30 horas; o bono para as cinco películas custa 10 euros.

O cineclub Poleiro  conta co apoio da Concellería de Cultura do concello de Tomiño e a Federación de Cineclubes de Galicia. 

            O cineclub Poleiro mantivo a actividade no cine Avenida da Guarda entre 1998 e 2005 ata que pechou a última sala de cine do Baixo Miño. No 2008  retomou os ciclos no Auditorio de Goián, dotado polo concello de Tomiño cun equipo de proxección, son e pantalla.

jueves, 8 de octubre de 2009

EJECUTIVO AGRESIVO


Descripción: Dave Buznik (Adam Sandler) es un ejecutivo aparentemente muy pacífico, que durante un vuelo pierde el control a causa de un pequeño malentendido. Tras el incidente, el juez le impone una pena poco habitual; Dave es condenado a someterse a terapia para controlar su ira. El responsable de la terapia es el excéntrico doctor Buddy Rydell (Jack Nicholson). Pero cuando Buddy se extralimita en su tratamiento y se va a vivir a casa de su paciente, Dave deja atrás su timidez para tratar de enfrentarse a quien está tratando de arruinar su vida.

Valoración: 8(10)-buena

Comentario: esta peli parece una peli para niños, pero en realidad es una gran peli, graciosa, con unos buenos actores (Jack Nicholson se sale) pero se hace previsible, es decir, se nota lo que va a pasar, si tuviera una trama algo mejor y no fuera tan previsible, sería perfecta.