Más allá de la vida (Hereafter)

"Máis alá da vida" ofrece excelentes interpretacións e un Clint Eastwood ao que lle interesa a vida máis que a morte, e o individuo máis que a sociedade, centrándose nas necesidades e aspiracións máis profundas do home.

Os oitenta anos de Clint Eastwood permítenlle falar da morte e facelo cunha mirada madura. En "Máis alá da vida" sérvese de tres historias para asomarse ao final do túnel e considerar o medo, a soidade e a conspiración do silencio ante o tema máis humano. No sueste asiático, Londres e San Francisco vemos como unha xornalista se salvou milagrosamente dun tsunami, un neno perde o seu irmán xemelgo nun accidente e un médium trata infrutuosamente de levar unha vida normal. Son individuos que sofren de preto a presenza da morte e tamén a ausencia do ser querido, que necesitan aprender a vivir o presente sen medos nin inseguridades, que buscan respostas ou foxen da crua realidade que lles visitou... porque dende entón ven a vida doutro xeito.

El concierto

O próximo xoves 3 ás 21:30 comezamos un novo ciclo no Cineclub Poleiro (Goián), coa proxección de "El Concierto", do director rumíano Radu Mihaileanu.

Ficha

Título orixinal: Le concert. Dirección: Radu Mihaileanu. Países: Francia, Italia, Romanía e Bélxica. Ano: 2009. Duración: 119 min. Xénero: Comedia, musical. Interpretación: Alexei Guskov (Andrei),Mélanie Laurent (Anne-Marie), Dimitri Nazarov (Sacha), Valeri Barinov (Iván), Miou-Miou (Guylène), François Berléand (Olivier),Anna Kamenkova (Irina), Lionel Abelanski. Guión: Radu Mihaileanu; coa colaboración de Matthew Robbins e Alain-Michael Blanc; baseado nun argumento de Héctor Cabello Reyes e Thierry Degrandi. Produción: Alain Attal. Música: Armand Amar. Fotografía:Laurent Dailland. Montaxe: Ludovic Troch. Deseño de produción:Christian Niculescu e Stanislas Reydellet. Vestiario: Viorica Petrovici e Maira Ramedhan Lévy. Distribuidora: Vertixe Films.

Sinopse

Os días de maior gloria para Andrei Filipov pasaron. O que fora o mellor director de orquestra da Unión Soviética tivo que renunciar ao seu posto na Bolshoi de Moscú, tras negarse a prescindir dos seus músicos xudeus, tamén amigos. Tres décadas despois, Filipové o limpador da Bolshoi e, accidentalmente, descobre un fax que é unha carta do Teatro de Châtelet invitando a orquestra oficial a dar un concerto en París. Filipov, entón, embárcase nunha empresa suicida: reunir os seus vellos amigos e levalos ata a capital francesa, facéndose pasar pola devandita orquestra e intentando así recuperar, nun gran concerto, a gloria dun pasado mellor.

A rede social
Director: David Fincher
Intérpretes: Jesse Eisenberg, Justin Timberlake, Rooney Mara,Rashida Jones, Andrew Garfield, Max Minghella, Brenda Song
País: USA Ano: 2010. Data de estrea: 15-10-2010
Xénero: Drama
Por Jordi Costa
A maior parte de preparodias que, cando o tráiler desta película viu a luz, invadiron YouTube insistía nunha mesma idea: a creación de Facebook non parecía material de espesor para a traxedia e a énfase dramática. Equivocábanse, pero o máis interesante é que non lograron intuír que David Fincher e o guionista Aaron Sorkin ían transcender co seu traballo toda idea recibida sobre esas adscricións xenéricas. 'A Rede Social' é, en definitiva, o máis parecido a unha postraxedia ou a un postdrama: Mark Zuckerberg, creador de Facebook e protagonista deste sensacional, complexo, arriscado estudo dun personaxe, é, en boa medida, un burato negro capaz de absorber toda paixón e toda emoción, un enigma, unha cifra, un perfecto síntoma duns tempos inmersos na virtualidade e o simulacro.

Un novo 'Cidadán Kane'?
Mark Zuckerberg, cuxo misterio encontra o seu perfecto vehículo na xestualidade esquiva e a musculatura derrubada e hostil de Jess Eisenberg, ben podería ser o Charles Foster Kane dunha era posuída polo baleirado do espírito profetizado polo rostro de Peter Sellers na película 'Benvido, Mr. Chance' (Hal Ashby, 1979). Sorkin parece ter detectado nel a un heterodoxa manifestación do utopista -o tipo que desafía o sistema de castas das fraternidades americanas creando o club que acepta a calquera como membro e que bate á eficacia corporativa coas armas da xenialidade excéntrica-, pero tamén a unha sorte de monstro torturado (cuxo móbil é o resentimento e a vinganza) e a un paradoxo tráxico: o forxador da maior ferramenta social (en realidade, un simulacro de relacións) condenado ao illamento e ao máis profundo illamento existencial.

En 'A Rede Social' hai un sacrificio -Eduardo Saverin (Andrew Garfield), o amigo convertido en lastre abandonado na ascensión ao éxito- e un demo tentador -Sean Parker (Justin Timberlake), que tamén será condenado a unha singular inmolación polos seus pecados no aséptico, inmaculado universo de Facebook-, pero todo iso funciona como latencia e eco de vellas construcións mitolóxicas no que, en realidade, se afirma como sobrecolledor retrato duns tempos (o noso presente) marcados pola asfixia do significado e a implacable entrada nunha sensibilidade case posthumana.

David Fincher parece asumir o papel de fiel transcritor dun guión impecable, e soamente se permite unha puntual floritura de estilo, pero consegue fundar un novo clasicismo a través dunha escritura que, de tan perfecta, resulta inquietante. Como o propio Mark Zuckerberg.

James Gray (Two Lovers)

Pecharemos este último ciclo do Cine club Poleiro, co derradeiro filme de James Gray, un dos directores cunha das mellores traxectorias no recente panorama do cine norteamericano. Aquí vos deixo unha pequena biografía deste director a quen os conflictos familares ou personais surten de bos argumentos para os seus filmes.

James Gray (director de cine)
James Gray (Nova York, 1969) é un guionista e director de cine estadounidense de ascendencia rusa.
Estudou na School of Cinematic Arts de la Universidad do Sur de California onde, como traballo académico, rodou unha película titulada Vaqueiros and Angels que chamou a atención do produtorPaul Webster, quen o animou a escribir un guión e lle prometeu axudarlle no seu producción.1
Con 25 anos, Gray dirixiu a súa primeira película profesional: Little Odessa (Cuestión de sangue), un filme de cine negro que conta a historia dun asasino a soldo e a súa relación co seu irmán tras regresar ao seu lugar natal, Little Odessa, un barrio de Brighton Beach (Brooklyn). A película gañou o León de Prata á mellor dirección no Festival Internacional de Cine de Venecia de 1994.
En 2000, Miramax distribuíu a súa segunda película The Yards (A outra cara do crime), escrita e rodada en 1998.
A súa terceira película, We Own the Night2 estivo protagonizada por Joaquín Phoenix e Mark Wahlberg, competiu no Festival Internacional de Cine de Cannes e obtivo críticas desiguais da prensa acreditada.
En 2008 estreouse a súa película Two Lovers, inspirada en Noites brancas de Dostoyevski e protagonizada por Joaquín Phoenix e Gwyneth Paltrow.


1994: Little Odessa (título en español: Cuestión de sangue. Little Odessa). Guionista e director.
2000: The Yards (título en español: A outra cara do crime). Guionista e director.
2007: We Own the Night (título en español: A noite é nosa). Guionista e director.
2008: Two Lovers. Guionista (xunto a Rick Menello) e director.

Biutiful

Por Enrique Pérez Romeu.

Non só Bardem
O empobrecemento do discurso a que nos conduciu a sobreabundancia informativa -ao contrario do o cal moitos afirman- provoca que unha vez que calou unha mensaxe, repetido e amplificada pola súa sinxeleza e superficialidade, apenas se paga a pena tratar de desactivalo, pois a comodidade xeral do lector/espectador o impide case por completo. A mensaxe sobre Biutiful xa consolidouse, antes da estrea da película en España: o mellor/o único valioso é o traballo de Javier Bardem. Imposible loitar contra iso: unha porcentaxe alta de espectadores acudirá a ver o filme pola presenza do actor, unha porcentaxe alta de comentaristas apenas se fará o esforzo de entender o cine do mexicano; outra porcentaxe importante de espectadores apenas se buscará máis alá da experiencia fílmica a flor de pel, e outra porcentaxe importante dos críticos instalarase, de novo, nesa posición (moi cool) sobre a suposta incapacidade de González Iñárritu para construír relatos complexos.

É certo que a interpretación de Javier Bardem é eminente como, por outro lado, a maior parte dos seus traballos: estamos a falar dun dos mellores actores do mundo neste momento; non é menos certo que ese esforzo non tería eficacia ningunha se non estivese realizado sobre a base dun personaxe tan complexo, tan profundo e tan ambiguo como o Uxbal creado por González Iñárritu, Armando Bo e Nicolás Giacobone; e, indo máis lonxe, de nada serviría o atractivo dese personaxe se non estivese integrado nun debuxo social e moral que dota a Uxbal dun significado singular e xera un aluvión de matices semánticos, ideolóxicos, políticos, sociais, psicolóxicos e éticos.

Por outro lado, ségueme asombrando a facilidade coa que se desdeña, en liñas xerais, a posta en escena deste cineasta mexicano. A min acontéceme, vendo todas as súas películas, que non podo deixar de mirar o plano; iso é o que me seduce do seu cine, e ten, evidentemente, unha base obxectiva na súa forma de construír os filmes. González Iñárritu é perfectamente consciente de que o acto de colocar unha cámara e un micrófono non é inocuo, e que ambos os dous espazos, o da imaxe e o do son, son lenzos en branco sobre os que envorcar toda a emoción e todo o significado. Dous lenzos que se fusionan e que xogan entre eles (en ocasións o silencio deixa todo o escenario á imaxe, ás veces o baleiro do plano obríganos a escoitar a paisaxe sonora) pero, sobre todo, dous lenzos repletos de detalles que se interrelacionan e enriquecen mutuamente. É asombroso como a composición, o encadre, a luz, o son, a perspectiva... todos os elementos da linguaxe cinematográfica son postos en xogo polo autor para facer indivisible o corpus emoción-reflexión.

En Biutiful, como nas súas outras películas, esta estratexia conduce a imaxes inesquecibles, dunha pregnancia e dunha forza emotiva difíciles de achar no cine contemporáneo (a escena do mar abandonando na praia os cadáveres dos inmigrantes chineses, a panorámica sobre unha Barcelona luxosa enchida de grúas que sabemos manexadas por inmigrantes explotados) pero, ademais, esta película ofrece unha singularidade engadida: unha mestura xenérica (documental, fantástico, melodrama, terror) en plena coherencia coa complexidade do personaxe e do ámbito. Unha mestura ligada con mestría, onde resulta igual de incrible o retrato de corrupción rodado en ton documental nas rúas de Barcelona, como reais parecen os espíritos dos mortos que é capaz de ver Uxbal.

Baixo esta perspectiva, a de diversas texturas e elementos heteroxéneos urdidos con precisión, con rigor narrativo e con extremado lirismo en ocasións, encontrámonos con outra das ideas forza do cine de Iñárritu, levada neste filme -quizais o máis persoal de todos os seus- ao extremo, que determina tamén un estilo e unha moral: o principio de contradición. Dende o mesmo título (a transcrición incorrecta de "beautiful", "belo" -que nos informa xa dun dos temas da película: o estrato cultural en función da nacionalidade, é dicir, da renda- choca frontalmente co feísmo, estético e ético, que domina boa parte da película), pasando por Uxbal (un ser xeneroso pero ao mesmo tempo corrupto, pai voluntarioso pero cidadán pouco exemplar, etc.) ata o propio retrato da cidade catalá (bela na luz do atardecer, escura e sucia nas quellas onde acontecen as cousas das que non queremos saber)… todo é ambiguo e contraditorio, todo é e debe ser objeto de procesamento e de reflexión. Iñárritu, ao contrario que algúns dos popes do cine contemporáneo animados por algúns dos popes da crítica contemporánea (recordo agora a Fincher, Nolan ou Haneke) non propón un camiño único e dogmático -e, polo tanto, case sempre tramposo- para acceder ás ficcións, senón que compón poemas abertos, onde a liberdade creativa se impón ás ideas preconcibidas, e onde a moral do controvertible vence a batalla á anti-ética dos imáns da cultura. Se me gusta o seu cine é porque me deixa espazo para pensar. Tempo e espazo. Precisamente por iso non será doado, nesta época na que se van buscando aprisa respostas pechadas, que o seu cine poida despuntar máis alá dalgúns defensores acérrimos entre os que, polo momento, me encontro. Porque González Iñárritu si é consciente, e o leva coherentemente á práctica, de que xusto agora que criamos ter todas as respostas, cambiáronnos as preguntas.

Sed de mal

Onte xoves 2 de decembro, podemos ver grazas ao Cine Club Poleiro esta xoia do grande Orson Welles, director que nos deixou títulos míticos na historia do cinema coma por exemplo "Citizen Kane" (1941),"Macbeth" (1948) ou o que fai referencia a crítica abaixo referida "Touch of Evil" (1958).

Crítica en Film Affinity

Un bo home, un mal policía...
Barroca ata os miolos, "Sed de mal" é quizais a mellor película realizada por Orson Welles. A razón de que o mestre filmará esta xoia do cine tena Charlton Heston. En nun primeiro momento Welles só estaba contemplado para interpretar a Hank Quinlan, pantagruélico policía que camiña pesadamente entre o fío do legal e ilegal para lograr os seus propósitos; pero Heston, no cume da súa carreira, entendeu que sería Welles quen o dirixira e aínda que non era así mantivo esta esixencia e logrou que o mestre filmase unha das mellores películas da historia do cine.
Intriga criminal desenvolvida nun pobo fronteirizo entre EE.UU e México, que enfronta a un Quinlan, amargado e fascista, co seu contrario, Vargas (Heston), inquebrantable na súa honradez e limpo nos seus métodos (ironías do cine). A primeira secuencia pasou con xustiza á historia do cine. Un plano secuencia de case tres minutos (agora na versión "director's cut" podémola ver sen os títulos de crédito que "ensuciaban" esta xoia) que comezando por un plano detalle dunha bomba de reloxaría percorre toda a linguaxe cinematográfica ata rematar na explosión que iniciará todo a intriga e a chegada do fascinante Hank Quinlan.

A película é un exercicio alucinóxeno, cunha atmosfera pesada, xenialmente fotografada por Russell Mety, que nos transportará a un universo bizarro e putrefacto, con encadres que subliñan dende a trama ás características dos principais personaxes. Esta posta en escena, enche de encadres asombrosos e movementos de cámara para nada gratuítos e dunha modernidade asombrosa, destilan o zume que só un xenio como Welles posuía. Mostra disto, sería a última secuencia, un exercicio visual e sonoro que resume o ton alucinante que preside esta película de cine negro, negro.
A actuación de Welles é estremecedora, chea dunha hondura psicolóxica que logra achegarte a ese ser monstruoso que é Quinlan. Tamén encontramos unha Janet Leigh, "prep-sicosis", como esposa do comisario Vargas e tamén acosada nun motel; e a un Akim Tamiroff como o mafioso mexicano, Tío Joe Grandi. Conta tamén cunha serie de cameos: Mercedes McCambridge, Cotten, Zsa Zsa Gabor e unha misteriosa Marlene Dietrich, como a xitana Tanya, que dará mostras da súa valía nun pequeno papel que enche toda a pantalla e pecha esta historia cunha frase que resume toda a película: "un bo home, un mal policía".

The town.

Título orixinal: The town. Dirección: Ben Affleck. País: USA. Ano: 2010. Xénero: Drama, thriller. Interpretación: Ben Affleck (Doug MacRay), Rebecca Hall (Claire Keesey), Jon Hamm (axente Adam Frawley), Jeremy Renner (James Coughlin), Blake Lively (Krista Coughlin), Pete Postlethwaite (Fergus "Fergie" Colm), Chris Cooper(Stephen MacRay), Slaine (Albert Magloan), Owen Burke (Desmond Elden), Titus Welliver (Dino Ciampa). Guión: Peter Craig, Ben Affleck e Aaron Stockard; baseado na novela "Prince of thieves" de Chuck Hogan. Produción: Graham King e Basil Iwanyk. Música:Harry Gregson-Williams e David Buckley. Fotografía: Robert Elswit. Montaxe: Dylan Tichenor. Deseño de produción: Sharon Seymour. Vestiario: Susan Matheson. Distribuidora: Warner Bros. Pictures International España.

Crítica de Miguel A. Delgado (La butaca).

Baixo a limitada expresividade de Ben Affleck, latexa un director de estirpe clásica que saca petróleo das situacións máis recorridas. "The town (Cidade de ladróns) " conta cun solvente repartición, pero a trama de Chuck Hogan non está á altura.

Ben Affleck ía camiño de converterse nun dos clixés máis repetidos por todos os cinéfilos. A súa escasa habilidade como actor alcanzara as máis altas cotas da rechifla na patética "Pearl Harbor" (Michael Bay, 2001), pero dous feitos viñeron a dar nos narices aos que pensabamos que xa todo o peixe estaba vendido: gañou a Copa Volpi pola súa interpretación en "Hollywoodland" (Allen Coulter, 2006) e, sobre todo, cegounos a todos debutando como director cunha fita simplemente prodixiosa, "Adeus pequena adeus (Gone baby gone) " (2007). Ante as novas evidencias, comezaba a formularse se sería necesario reabrir o "caso Affleck" e modificar as conclusións ás que chegaramos.

Pois ben, a súa segunda entrega como director, "The town (Cidade de ladróns) " non hai máis que corroborar as sospeitas: Ben Affleck é un director máis que solvente, capaz de levar con firmeza un guión tan feble como o desta fita, outorgándoo máis entidade da que en realidade ten; e por outro lado, segue sendo un intérprete mediocre, ata o punto de que o seu papel protagonista remata sendo un dos principais escollos para que o conxunto se sosteña.

Isto aínda é máis grave se temos en conta que xa o romance que se formula é, por dicilo suavemente, pouco probable. Pouco importa a profesionalidade dunha Rebecca Hall empeñada en sacar adiante un namoramento que debería ser o motor da trama, e que ninguén na platea pode crer. E é unha pena, porque o resto do envoltorio demostra a firmeza e a precisión coa que Affleck sabía levar o relato da súa anterior obra como director: tanto retratando a unha estupenda galería de secundarios -un Jeremy Renner que demostra, diga o que se diga, que a súa candidatura ao Oscar® por "En terra hostil (The hurt locker) " (Kathryn Bigelow, 2008) non foi ningún despropósito- como manexando a nomes máis que consagrados -a única escena de Chris Cooper é das que valen o seu peso en ouro, e Pete Postlethwaite confirma a súa recuperación tras o seu paso por "Origen" (Christopher Nolan, 2010) e o seu gancho como vilán sen escrúpulos-.

Se a iso engadimos un pulso asine para rodar as escenas de atraco de bancos e a utilización do espazo físico do barrio para dar forma a unha entrega digna dentro dun xénero que foi forxando as súas propias regras, "The town (Cidade de ladróns) " terá sido o exercicio aplicado que reafirma o seu autor e lle dá crédito para moverse no seo dunha industria na que, a pesar do seu Oscar® compartido por Matt Damon por "O indomable Will Hunting" (Gus Van Sant, 1997), lle custou que o tomasen en serio.

Baixo ese rostro de expresividade bastante limitada, latexa un director de estirpe clásica, capaz de sacar petróleo mesmo de momentos tan vistos como a entrada dun fillo na sala dos locutorios para ver o seu pai, un deses que revelan a potencia dun director pola súa capacidade para transmitir a partir de elementos aparentemente leves. O como sabe levar aos actores, incluída unha Blake Lively que aquí rendibiliza ao máximo o seu papel, ou un Jon Hamm que se confirma como un duro con futuro. A pena, unha vez máis, é que a trama da novela de Chuck Hogan non estea á altura de tan bos vimbios, incluída a banda sonora de Harry Gregson-Williams e David Buckley. Esperamos xa a terceira entrega deste novo cineasta.