Tiranosaurio

Película: Tiranosauro. Título orixinal: Tyrannosaur. Dirección eguion: Paddy Considine. País: Reino Unido. Ano: 2011. Duración: 91 min. Xénero: Drama. Interpretación: Peter Mullan, Olivia Colman,Eddie Marsan. Produción: Diarmid Scrimshaw. Música: Chris Baldwin e Dan Baker. Fotografía: Erik Wilson. Montaxe: Pia Di Ciaula. Deseño de produción: Simon Rogers. Vestiario: LanceMilligan. Distribuidora: Festival Films. Estrea en Reino Unido: 7 Outubro 2011.

Crítica de Jose Arce.
Paddy Considine debuta na dirección de longametraxes cun intenso e agridoce drama sobre dous camiños que se cruzan para descubrir que a esperanza é capaz de xurdir nos ámbitos máis inesperados. Amolezan e Colman, estupendos.

«Por que fas isto?». Solvente e versátil como actor, Considine se descobre agora como un cineasta capaz de arrepiar o espectador dende a concisión técnica e narrativa, cunha historia tamén asinada por el que presenta a dúas almas perdidas que se encontran nun ámbito de máxima violencia física e emocional para ambas as dúas. Aínda que é certo que tende ao exceso superlativo todos os personaxes que cruzan a pantalla están desfeitos por un ou outro motivo, o realizador manexa a cámara con sinxeleza e é capaz de achegar escasas pero efectivas vías de escape que nacen dun humor non por retorcido o propio título menos valiosas, demostrando que a vitalidade pode emerxer nos momentos máis imprevistos o funeral e que o amor xermola mesmo nos lugares menos propicios.

Aínda sen ser proposta para un público amplo pola súa propia e esaxerada esencia tráxica, soamente por gozar do traballo do seu dupla central xa paga a pena deixarse levar a esta viaxe ao abismo. Amolezan, sempre rozando a excelencia, e Colman, adorable dende a súa mirada caritativa ata o desarmante, enchen a pantalla de turbación compartida, secundados por ese tipo tan simpaticamente puñetero que son Eddie Marsan e por Ned Dennehy, un deses complementos ideais para case calquera tipo de menú. Sen ningún tipo de pretensión, sen ínfulas mesiánicas nin redentoras máis ben todo o contrario: o misterio duns personaxes debuxados pouco máis ou menos que a retallos envolve en certo modo todo o que acontece, "Tiranosaurio" nos ata á butaca e nos fai suspirar cando remata. Pero non nos imos de todo aliviados.http://www.youtube.com/watch?v=z9L_0wd66AE

Valkiria

Director: Bryan Singer
Intérpretes: Tom Cruise, Kenneth Branagh, Bill Nighy, Tom Wilkinson, Carice van Houten, Terence Stamp, Thomas Kretschmann, Eddie Izzard
País: Alemaña, USA Ano: 2008. Data de estrea: 30-01-2009
Duración: 120 min.
Xénero: Histórica

Por Jordi Costa
Hai películas que chegan á súa estrea un tanto baqueteadas pola (mala) fama de proxecto problemático que as precede: a rodaxe deValkiria estivo sementada de obstáculos e parte da prensa empéñase en vender esta sétima longametraxe de Bryan Singercomo a última posibilidade de redención dun Tom Cruise que empeza a cotizar á baixo na bolsa do éxito. Quizais a inercia deses prexuízos escureza o feito de que esta quizais non sexa unha película excelente, pero si relevante: o regreso dun Bryan Singeren moi boa forma que, non por casualidade, retoma complicidade creativa co guionista Christopher McQuarrie, responsable en boa medida desas excelentes cartas de presentación que foron Public Access (1993) e Sospeitosos habituais (1994).
En Valquiria, lonxe de utilizar a experiencia do coronel Claus vonStauffenberg para construír unha ficción dramática coas previsibles gratificacións para o gran público, Bryan Singer envasa ao baleiro a xeometría secreta dun golpe de estado e constrúe unha película un tanto estraña e desconcertante: un exercicio de suspense no corazón das tebras (sobre o que planean ecos hitchockianos) que funciona como unha exposición cristalina, despoxada de emoción, dun proceso tocado fatalmente pola entropía.

The Company Men

Película: The company men. Dirección e guion: John Wells. País: USA. Ano: 2010. Duración: 104 min. Xénero: Drama. Interpretación: Ben Affleck (Bobby Walker), Chris Cooper (Phil Woodward), Kevin Costner (Jack), Maria Bello (Sally), Tommy Lee Jones (Gene McClary), Craig T. Nelson (James), Rosemarie DeWitt (Maggie Walker). Produción: Claire Rudnick Polstein, Paula Weinstein e John Wells. Música: Aaron Zigman. Fotografía: Roger Deakins. Montaxe: Robert Frazen. Dirección artística: John R.Jensen. Vestiario: Lyn Paolo. Distribuidora: Tripictures.

En "The company men" danse da man a crítica e a loanza das orixes dunha sociedade fundamentada no valor do traballo e a comunidade. Interpretacións inspiradas e un guión de ferro para unha valiosa película nacida a rebufo da crise.

Na época da Gran Depresión dos anos 30, Hollywood aliouse co New Deal do presidente Roosevelt para insuflar ánimos e sensación de comunidade a unha sociedade que ameazaba con disgregarse ante o látego do paro e o afundimento da economía. E agora, cando o país volve atravesar outro momento de crise, os vellos costumesreverdecen: se por un lado documentais como "Inside job" (CharlesFerguson, 2010) pretenden explicar, de xeito crítico, os mecanismos perversos que levaron ao colapso á maior potencia capitalista do mundo, películas como "Up in the ir" (Jason Reitman, 2009) lanzan a mirada cara a atrás, ao sistema de valores que Estados Unidos considerou sempre como a base do seu sistema, o Árcade do que parte todo no que co paso do tempo se foi convertendo.

A medio camiño entre unha e outra sitúase "The company men" (ver tráiler e escenas), unha proposta na que crítica e loanza das orixes se dan a man. Por un lado está a súa mirada cara ás elites que dirixen as grandes corporacións, divorciadas hai moito tempo da economía real pola súa obsesión por cumprir as esixencias de esvaídos accionistas e maximizar os beneficios da súa clase directiva. Coma se a experiencia do director, produtor dunha serie tan emblemática como "A á oeste da Casa Branca" (1999-2006), lle tivese ensinado a mostrar as engrenaxes das reunións de despachos onde se sentencia a sorte de miles de anónimos, vemos desfilar ante os nosos ollos a lixeireza coa que se toman as decisións, como se acernan completas carreiras profesionais ou despídese 3.000 persoas por motivos máis próximos á lotaría que a sólidas razóns.

Por outro, e no que podería tomarse como unha versión actualizada do universo de Frank Capra, a lupa se detén no pequeno, na rede de seguridade que constitúen a familia e a comunidade, capaces de evitar o desastre a cambio de renunciar ao status do gañador, un catálogo de luxos preestablecer que impón o coche luxoso, a casa enorme, os colexios exclusivos e a pertenza a un club de golf. Un sistema de referencias que, como lle acontece ao protagonista interpretado por Ben Affleck, acaba confundíndose con outras cousas máis importantes e, co tempo, resistentes ante a desgracia.

Pode que haxa quen considere que esa indisimulada intención de transmitir unha mensaxe resta credibilidade e potencia á fita. Nada máis lonxe da verdade, sobre todo se temos en conta que se sustenta en interpretacións fóra de serie dunha repartición en verdadeiro estado de graza, onde cada fotograma ocupado porAffleck, Tommy Lee Jones, Chris Cooper, Maria Bello, RosemarieDeWitt, Kevin Costner ou Craig T. Nelson -o inesquecible pai de "Poltergeist" (Tobe Hooper, 1982)- desprende a autenticidade do cine que o fia todo a un guión de ferro e a unhas interpretacións inspiradas. Con todos estes vimbios, resulta imposible non se sentir concernido polo que sucede ante os nosos ollos, por máis que fale dunhas existencias a anos luz dos padecementos que o paro reparte no noso ámbito. Pode que se trate de insuflar ánimos, de facer un canto aos valores, de retornar ás raíces e ao valor do traballo que verdadeiramente se ve e se pode tocar como a única vía para construír unha sociedade humana. Si, pode que todo iso sexa verdade e ata discutible, pero cando cho están a contar tan ben, que máis dá?

El inocente

Crítica de Javier Ocaña

O INOCENTE

Dirección: Brad Furman. Intérpretes: Matthew McConaughey, Ryan Phillippe, Marisa Tomei, William H. Macy. Xénero: thriller xudicial. Estados Unidos 2011. Duración: 118 minutos.

Durante boa parte da década dos noventa, o thriller xudicial con certo toque político viviu a súa época de esplendor no despacho grazas, sobre todo, ás numerosas adaptacións cinematográficas das novelas do moi vendido John Grisham. Mesmo as máis convencionais, como Tempo de matar e El cliente, de Joel Schumacher; O xurado, de Gary Fleder; ou Cámara selada, de James Foley, conseguían agarrar ao espectador co entretemento como bandeirola de enganche, e aínda que un par de grandes directores (Francis Ford Coppola, con Lexítima defensa; Robert Altman, en Conflito de intereses) asinaron senllas películas do montón, outro par autores de verdade filmaron as potentes El informe pelicano (Alan J. Pakula) e La tapadeira (Sydney Pollack).Michael Connelly non é John Grisham, pero paréceo, polo menos nesta notable adaptación da súa novela El inocente, con estrutura, personaxes, xiros e esencias semellantes ás daquelas fitas dos noventa; uns traballos que, a causa da sobredose de series de avogados nas televisións de medio mundo, comezaron a declinar na gran pantalla co novo século.

O inocente non inventa nada. Nela danse cita dende o posible culpable con cara de pan de Las dúas caras da verdade (1996) ata o avogado sen escrúpulos coa soberbia como segundo traxe deAlgunos homes boas (1992), pero a graduación da información sempre é a correcta, os xiros de guion conteñen a sorpresa necesaria, e os personaxes, o seu punto xusto de atractivo malsán e de sensibilidade. Na súa segunda longametraxe (o primeiro non se estreou en España), Brad Furman demostra tanto oficio coma carencia de estilo propio (eses minizooms que reencadran constantemente, típicos das series, son un cansazo), non obstante, aquí o importante é que o ritmo nunca decaia, que os flocos soltos se unan na madeixa do entretemento. E aínda que a transcendencia inmersa na súa mensaxe (os peores clientes para os avogados son os verdadeiros inocentes) non adquira a altura desexada, a película cumpre firmemente cos seus propósitos.

Sin identidad

Sin identidadDirector: Jaume Collet-Serra
Intérpretes: Liam Neeson, , Diane Kruger, Aidan Quinn, BrunoGanz, Frank Langella
País: EUA Ano: 2011. Data de lanzamento: 2011/05/13
Duración: 113 min.
Xénero: Suspense

Sen ser o que se coñece como autor (con un mundo e estilo propio ) Jaume Collet- Serra mostrou unha habilidade e fino sentido do perversión no campo do remake terrorífico. Nas súas mans, os mesmos temas de toda a vida foron servidos de forma eficaz.
En "The Orphan" (2009), aínda conseguiu arrepios e mesmo asustar os fans deste xénero. Non é o caso mesmo de 'Sen identidade', xelido batido de referencias quen, en vez de provocar empatía e identificación, provoca distancia e desapego. A pesares de que o director o que conta o conta ben e ademáis de contar coas boas interpretacións de Liam Neeson e Diane Kruger, un ten a sensación de transitar por territorios demasiado coñecidos ( veáse "Frenético" ou incluso a saga Bourne) o que lle resta capacidade de sorpresa, mesmo no desenlace onde supostamente o espectador vai ficar sorprendido pola finalización da trama.

El discurso del rey

Filme: O discurso do rei. Título Orixinal: O discurso do rei. Dirección: Tom Hooper. País: Reino Unido. Ano: 2010. Duración: 118 min. Xénero: drama histórico. Intérpretes: Colin Firth (Bertie, VI Rei George), Geoffrey Rush (Lionel Logue), Helena Bonham Carter (Raíña Isabel), Guy Pearce (King Edward VIII), Jennifer Ehle (Myrtle Logue), Derek Jacobi (Cosme Lang), Michael Gambon (George V), Timothy Spall (Winston Churchill), Anthony Andrews (Stanley Baldwin). Guión: Seidl David. Produtor: Iain Canning, Emile Sherman e Gareth Unwin. Música: Alexandre Desplat. Foto: Danny Cohen. Montaxe: Tariq Anwar. O deseñador de produción: Eve Stewart. Vestiario: Jenny Beavan. Distribuidor: DeAPlaneta.

La Butaca

O filme británico que se parece a monarquía e os seus episodios son sempre dignos dunha ficción, atopado en "The Queen (Queen)" (Stephen Frears, 2006), unha crónica de performance exemplar da realeza, non retiraría unha ambigüidade en negra na súa visión a figura de Isabel II. Frears tamén adoptou esta posición no retrato dun momento clave na definición da relación entre as persoas e a familia real, a morte da princesa Diana. "O discurso do rei" torna-se a operación inversa, que leva ás mesmas conclusións: a amplificación dunha historia no contexto do reinado de George VI, para darlle significado histórico, quizais esaxerada, a amizade que axudou a resolver unha persoa que fala, con problemas de dicción devolvendo a confianza de volta para un rei, o re quei fixo o discurso que levou o Imperio Británico á vitoria na segunda guerra mundial.

Tom Hooper executa con corrección unha exhibición inmaculada da fleuma británica e orgullo británico ao servizo da coroa, ningunha obxección a este respecto ", un escenario perfecto e mellores demostracións interpretativas. Toda factura formal en "O discurso do rei" fai fronteira coa impecable e fai un excelente produto para públicos maioritarios.Sen embargo, alén dun academicismo ben disfrazado en horarios específicos, a montaxe realizada dentro do plan nas primeiras clases de discurso, cunha cámara que vén e vai á parede ", Hooper é incapaz de superar unha dirección fixa, visualmente poluído, pero falta de profundidade, limitada a repetición das estruturas de enredo, alternando posto que, inevitablemente, encontros e enfrontamentos entre o rei e o terapeuta da fala, e cuxos plans de pasar o estrés ousado usa enfáticamente a banda sonora.

De novo ao contrario Frears, Hooper perde o fascinante contexto político en que para desenvolver a súa historia e traduce intervencións Winston Churchill (Timothy Spall) ou o primeiro ministro Stanley Baldwin (Anthony Andrews) en aparicións puramente circunstancial. Sen embargo, este é un filme que delegou todo o seu poder dos seus actores, a partir dunha Helena Bonham Carter como incondicional emocional esposan e un Colin Firth coma un adulto capaz de transmitir toda a angustia do rei, sen unha voz, a través dun retorno Geoffrey Rush para dar a artesanía e escultura grande actor.

Película: Código fonte. Título orixinal: Source code. Dirección: Duncan Jones. Países: USA e Francia. Ano: 2011. Duración: 93 min. Xénero: Acción, ciencia-ficción, thriller. Interpretación: Jake Gyllenhaal (Colter), Michelle Monaghan (Christina), Beira Farmiga (Colleen Goodwin), Jeffrey Wright (Dr. Rutledge), Brent Skagford (George Troxel), Cas Anvar (Hazmi), Michael Arden (Derek), Craig Thomas (home do reloxo vermello). Guion: Ben Ripley. Produción: Mark Gordon, Philippe Rousselet e Jordan Wynn. Música: Chris Bacon. Fotografía: Don Burgess. Montaxe: Paul Hirsch. Deseño de produción: Barry Chusid. Vestiario: Renée April. Distribuidora: Aurum

Onde é que esa cara? Cando todos os botóns para aproveitar o clásico de ficción científica deulle, cando a maioría da xente que revisita as paisaxes de idade en que creceron durante a adolescencia - as coleccións de libros ou colección Martínez Roca! - Fai-medio algures entre a admiración e a reformulación - para non dicir que non evolucionaron! -, velaí que un novo director determinado a recuperala la sen facer trampas l. El o fixo "Moon" (2009), unha estrea fresca, e fai iso de novo coa súa primeira entrega para o cinema comercial, " Código fonte" (consulta Trailer). Pura alegría de deixar ir sen máis, , como se estivesemos dispostos a un capítulo de "In The Twilight Zone" (Joe Dante, John Landis, George Miller, de Steven Spielberg, 1983). Iso non da!

Pena que a necesidade de ofrecer ao espectador un acabado emocional manche a realización dun filme que, na súa modestia, ou mellor, no axustado entre as súas alegacións e os medios utilizados para culminar, vai para onde blockbusters, moitos non van.. Jake Gyllenhaal, cun grande elenco ao fronte e xunto cunha perfecta Michelle Monaghan, ofrecenos a visión particular dun loop de tempo que fai que o filme nos manteña fixos na pantalla, evitando os perigos que repetidas accións poden traer, e mostrando-nos que o futuro de gran parte do cine comercial está en cineastas que conseguen sobrevivir con orzamentos pequenos.

Haberá algúns que van culpa a falta de un estilo innovador, propio, para marcar a diferenza cos seus modelos a imitar. Pero, en realidade, non debemos perder de vista unha cousa: a liña que concibiu da ficción científica como un fin de xénero, capaz de alimentar as páxinas de revistas pulp, dende hai moito foi abandonado en prol dunha máis ambiciosa, ás veces limítrofe, perigosamente coma pedante. Polo tanto, a case tan tradicional coma o fime de Jones, , Buried (Buried)" [2010] e "Código Fonte" conteñen, en certo sentido, a semente do futuro. Un futuro ,que o ciclo de cousas, se viu a ollar as fontes orixinais marcado por mestres como Dick, Heinlein, Asimov e Bradbury. Eles non estaban mortos, non, e, de novo, para o noso pracer.