El discurso del rey

Filme: O discurso do rei. Título Orixinal: O discurso do rei. Dirección: Tom Hooper. País: Reino Unido. Ano: 2010. Duración: 118 min. Xénero: drama histórico. Intérpretes: Colin Firth (Bertie, VI Rei George), Geoffrey Rush (Lionel Logue), Helena Bonham Carter (Raíña Isabel), Guy Pearce (King Edward VIII), Jennifer Ehle (Myrtle Logue), Derek Jacobi (Cosme Lang), Michael Gambon (George V), Timothy Spall (Winston Churchill), Anthony Andrews (Stanley Baldwin). Guión: Seidl David. Produtor: Iain Canning, Emile Sherman e Gareth Unwin. Música: Alexandre Desplat. Foto: Danny Cohen. Montaxe: Tariq Anwar. O deseñador de produción: Eve Stewart. Vestiario: Jenny Beavan. Distribuidor: DeAPlaneta.

La Butaca

O filme británico que se parece a monarquía e os seus episodios son sempre dignos dunha ficción, atopado en "The Queen (Queen)" (Stephen Frears, 2006), unha crónica de performance exemplar da realeza, non retiraría unha ambigüidade en negra na súa visión a figura de Isabel II. Frears tamén adoptou esta posición no retrato dun momento clave na definición da relación entre as persoas e a familia real, a morte da princesa Diana. "O discurso do rei" torna-se a operación inversa, que leva ás mesmas conclusións: a amplificación dunha historia no contexto do reinado de George VI, para darlle significado histórico, quizais esaxerada, a amizade que axudou a resolver unha persoa que fala, con problemas de dicción devolvendo a confianza de volta para un rei, o re quei fixo o discurso que levou o Imperio Británico á vitoria na segunda guerra mundial.

Tom Hooper executa con corrección unha exhibición inmaculada da fleuma británica e orgullo británico ao servizo da coroa, ningunha obxección a este respecto ", un escenario perfecto e mellores demostracións interpretativas. Toda factura formal en "O discurso do rei" fai fronteira coa impecable e fai un excelente produto para públicos maioritarios.Sen embargo, alén dun academicismo ben disfrazado en horarios específicos, a montaxe realizada dentro do plan nas primeiras clases de discurso, cunha cámara que vén e vai á parede ", Hooper é incapaz de superar unha dirección fixa, visualmente poluído, pero falta de profundidade, limitada a repetición das estruturas de enredo, alternando posto que, inevitablemente, encontros e enfrontamentos entre o rei e o terapeuta da fala, e cuxos plans de pasar o estrés ousado usa enfáticamente a banda sonora.

De novo ao contrario Frears, Hooper perde o fascinante contexto político en que para desenvolver a súa historia e traduce intervencións Winston Churchill (Timothy Spall) ou o primeiro ministro Stanley Baldwin (Anthony Andrews) en aparicións puramente circunstancial. Sen embargo, este é un filme que delegou todo o seu poder dos seus actores, a partir dunha Helena Bonham Carter como incondicional emocional esposan e un Colin Firth coma un adulto capaz de transmitir toda a angustia do rei, sen unha voz, a través dun retorno Geoffrey Rush para dar a artesanía e escultura grande actor.

Película: Código fonte. Título orixinal: Source code. Dirección: Duncan Jones. Países: USA e Francia. Ano: 2011. Duración: 93 min. Xénero: Acción, ciencia-ficción, thriller. Interpretación: Jake Gyllenhaal (Colter), Michelle Monaghan (Christina), Beira Farmiga (Colleen Goodwin), Jeffrey Wright (Dr. Rutledge), Brent Skagford (George Troxel), Cas Anvar (Hazmi), Michael Arden (Derek), Craig Thomas (home do reloxo vermello). Guion: Ben Ripley. Produción: Mark Gordon, Philippe Rousselet e Jordan Wynn. Música: Chris Bacon. Fotografía: Don Burgess. Montaxe: Paul Hirsch. Deseño de produción: Barry Chusid. Vestiario: Renée April. Distribuidora: Aurum

Onde é que esa cara? Cando todos os botóns para aproveitar o clásico de ficción científica deulle, cando a maioría da xente que revisita as paisaxes de idade en que creceron durante a adolescencia - as coleccións de libros ou colección Martínez Roca! - Fai-medio algures entre a admiración e a reformulación - para non dicir que non evolucionaron! -, velaí que un novo director determinado a recuperala la sen facer trampas l. El o fixo "Moon" (2009), unha estrea fresca, e fai iso de novo coa súa primeira entrega para o cinema comercial, " Código fonte" (consulta Trailer). Pura alegría de deixar ir sen máis, , como se estivesemos dispostos a un capítulo de "In The Twilight Zone" (Joe Dante, John Landis, George Miller, de Steven Spielberg, 1983). Iso non da!

Pena que a necesidade de ofrecer ao espectador un acabado emocional manche a realización dun filme que, na súa modestia, ou mellor, no axustado entre as súas alegacións e os medios utilizados para culminar, vai para onde blockbusters, moitos non van.. Jake Gyllenhaal, cun grande elenco ao fronte e xunto cunha perfecta Michelle Monaghan, ofrecenos a visión particular dun loop de tempo que fai que o filme nos manteña fixos na pantalla, evitando os perigos que repetidas accións poden traer, e mostrando-nos que o futuro de gran parte do cine comercial está en cineastas que conseguen sobrevivir con orzamentos pequenos.

Haberá algúns que van culpa a falta de un estilo innovador, propio, para marcar a diferenza cos seus modelos a imitar. Pero, en realidade, non debemos perder de vista unha cousa: a liña que concibiu da ficción científica como un fin de xénero, capaz de alimentar as páxinas de revistas pulp, dende hai moito foi abandonado en prol dunha máis ambiciosa, ás veces limítrofe, perigosamente coma pedante. Polo tanto, a case tan tradicional coma o fime de Jones, , Buried (Buried)" [2010] e "Código Fonte" conteñen, en certo sentido, a semente do futuro. Un futuro ,que o ciclo de cousas, se viu a ollar as fontes orixinais marcado por mestres como Dick, Heinlein, Asimov e Bradbury. Eles non estaban mortos, non, e, de novo, para o noso pracer.

Valor de ley

Critica en Miradas de Cine.

Cousas que deixamos atrás

Valor de lei, de Henry Hathaway: Unha película anacrónica?
n 1969, o ourive Henry Hathaway, director ligado ao sistema de produción do antigo Hollywood, asinou unha película estraña en relación á súa conxuntura espazo-temporal. Cando se estreou Valor de lei (True Grit, 1969), xa pasaran polas salas estadounidenses O home que matou a Liberty Valance (The Man who Shot Liberty Valance, John Ford, 1962) Grupo salvaxe (Wild Bunch, Sam Peckinpah, 1969), Un home (Home, Martin Ritt, 1967) e O último atardecer (The Last Sunset, Robert Aldrich, 1961), películas que fraguaron o que hoxe coñecemos como western crepuscular, e que xerou mutacións na alma do xénero para modernizalo, levándoo á redefinición das súas bases a través dun maior grao de autoconciencia narrativa e retórica.

Neste contexto, Valor de lei (1969) presentábase como un produto enganosamente anacrónico que funcionaba, non obstante, como a paradoxal tentativa dun clasicismo xa en declive por reafirmar o seu territorio e a súa vitalidade fronte a unha serie de películas que insistían en exhibir os últimos días da salvaxe oeste servíndose dunha linguaxe subversiva e renovadora. Desta forma, na obra de Hathaway encontrámonos coa constatación vivente dun punto e final personificado polo xa ancián John Wayne, mito e icona dunha forma de entender o cine que agonizaba. Nunha película cuxo núcleo temático é a morte, e na cal a sepultura é a encargada de honrar os individuos, non podemos deixar de pensar que o cineasta trataba de dar un digno enterro a un cine que xa sentía os voitres planear sobre a súa cabeza.

película de Joel e Ethan Coen é o resultado dun perspicaz diálogo entre a novela de Charles Portis e a adaptación efectuada por Henry Hathaway. En principio, ben poderiamos crer que é unha translación lisa e chaira do material literario de partida, pero secuencias tan breves como substanciais desmenten esta lectura. A continuidade temática coas súas películas máis persoais resulta de todo coherente: volven discorrer acerca dun país enterrado nun eterno desconcerto moral. A viaxe de Mattie Ross (inesquecible Hailee Stenfield) encóntrase a medio camiño entre a xesta bíblica (coa feroz poesía do Antigo Testamento bíblico) e a banalidade dunha fazaña dubidosamente satisfactoria, tanto ética coma persoalmente.

Os cineastas relatan un conto de iniciación tenebroso e tenro, que é tamén, e sobre todo, a historia dos vínculos que a experiencia trabará entre Rooster Cogburn e Mattie Ross, personaxes solitarios e incomprendidos nun período de grandes permutacións políticas e económicas. Pero se na película de Hathaway os personaxes saían ilusoriamente intactos das súas duras experiencias, os Coen recuperan o epílogo da novela de Portis en toda a súa amarga dimensión: Mattie perde un brazo polo camiño e Cogburn remata reducido a traxicómico monicreque nunha barraca de feira. Precisamente, as magníficas interpretacións de Matt Damon e Jeff Bridges sitúan os seus personaxes nun delicado equilibrio entre a parodia de arquetipos e a morriña dun mundo perdido. E ao longo da marcha, o clasicismo do relato québrase para deixar emerxer imaxes e personaxes só comprensibles dende a fantasía, facendo desta travesía un percorrido polas espectrais ruínas do western, onde cohabitan referencias á súa vertente clásica, ao western crepuscular e mesmo ao spaghetti western.

Nunha intelixente manobra, os irmáns Coen eliden o prólogo do filme de Hathaway, farragosamente explicativo, facendo del unha estilizada e brillante aperturar ao tempo da evocación. Valor de lei introdúcenos no relato a través dun suxestivo encadre en negro que vai iluminándose progresivamente ata compoñer unha melancólica e difusa estampa: un home xace morto no chan baixo unha copiosa nevada, mentres soa unha conmovedora melodía e a voz en off -que pertence á narradora e protagonista, como sucede na novela de Portis- emerxe da escuridade para reconstruír o sucedido tempo atrás: un delincuente chamado Tom Chaney roubou e asasinou o seu pai cando ela tiña catorce anos. Penetramos no espazo neboento do recordo. Un recordo que será tanto íntimo coma cinematográfico, entendido como visita a un deserto habitado por sombras que a duras penas logran constituírse en personaxes, retallos dun clasicismo pretérito que sobrevive fragmentariamente.

Os entullos do clasicismo

Ethan e Joel Coen, a diferenza de Hathaway, non pretenden ofrecer un funeral honorífico ao xénero, porque xa foi enterrado tempo atrás. O seu labor é constatar os fantasmas que o poboan e que rexorden nas imaxes de Valor de lei, buscando a equidistancia entre o afectivo e o autoparódico. Pero ao igual que Hathaway, aínda que con intencións marcadamente distintas, volven falarnos da dolorosa nostalxia polo que deixamos atrás, xa sexa un magoado ranger de Texas, unha moeda de ouro de California ou o sono do cine clásico. O tempo escápanos.

Cisne negro

Bucle: fe na perfección

Todos coñecemos a Nina, a rapaza máis brillante de clase, aquela que cando o grupo do colexio quedaba un momentiño para intercambiar cromos dos Bollycao ela se ía correndo para chegar a tempo a solfexo. Os nosos pais poñíannola como exemplo pola súa constancia, a súa entrega, o seu sacrificio; nós admirabámola ao mesmo tempo que considerabamos imposible chegar ao seu nivel, xa fose unha posibilidade real ou inventada para acalar a nosa conciencia e poder proseguir co noso xogo. Nina buscaba ser perfecta, e lográbao aos nosos ollos, pero a non os dos seus pais...Y pouco a pouco, os ollos deles fixéronse os dela, e empezou a esixirse máis e máis. Quizais no teu caso non fose Nina senón Max, o experto en matemáticas tímido e asocial, pero todos nos topamos con eles.

Conseguir achar a perfección que ahueque a súa soidade existencial é o labor común que teñen todos os personaxes de Darren Aronofsky. Dende o Max Cohen de Pi, fe no caos (Pi: Faith in Chaos, 1998), pasando polo exemplo capital de Tom Creo en A fonte da vida (The Fountain, 2006) ata aterrar en Randy O loitador (The Wrestler, 2008), todos e cada un deles loitan co maior vilán posible, os seus propios medos, aqueles instalados no seu interior e normalmente alimentados por unha relación traumática cos seus proxenitores (ou descendentes). Nina Sayers, a protagonista de Cisne negro, non é allea a ese patrón e repite os mesmos pasos que os seus antecesores: relación pouco sa coa nai, ausencia do pai, vida centrada no ámbito laboral, excelencia profesional, pouca sociabilización... O elemento que abre a caixa de Pandora para todos eles é sempre a desvinculación cun familiar, a nai na maioría de casos pero tamén a esposa ou a filla, e a partir de aí xérase a fatalidade, o caos que parece entender de conceptos xenéticos. Adiccións e esquizofrenias formulan o nacemento do Mr. Hyde, primeiro ao chegar as alucinacións, logo a autoflaxelación, máis tarde a paranoia, seguido da violencia a terceiros e a irremediable morte. Os cisnes negros saen a cazar e non coñecen ás grises pombas, gústalles ir ao branco.

Para iso Aronosky sérvese da lealdade á primeira persoa, ao seguimento estrito dun personaxe co que somos levados ao seu inframundo psicolóxico, no que todo vai adquirindo un sentido lóxico aínda estando dentro da máis completa inestabilidade emocional. Cisne negro é a visión de Nina -como Pi, fe no caos era a de Max- dun mundo que a engulín, que trama ao seu arredor para inestabilizar a súa danza, dende a aparición da nova bailarina ata a actitude da súa nai cara a ela ou a propia inestabilidade que que leva consigo o personaxe do director artístico. O mundo está no seu contra, a ameaza é exterior e cara a alí céntrase a defensa, fuxindo do niño familiar, enfrontándose ao director, eliminando competencia... Esa é a percepción de Nina e a que presenciamos os espectadores, vítimas dos ataques de paranoia que van relando a confianza da bailarina e que Aronofsky se esforza en filmar baixo un in crescendo esquizofrénico.

o todo está no interior... Medo e loucura. Subxectivismo. Obsesión. A busca da perfección. Un director que persegue ao seu obxecto. Obsesivamente. Entrando no subxectivo. O medo. A loucura. Unha actriz, dous personaxes. A inocencia. A maldade. Dous mundos que se colapsan. O exterior. O interior. A busca da perfección. Fóra e dentro da pantalla. Aronofsky é perfecto. Quere selo. É obsesivo. Subxectivo. As súas películas sono. O queren selo. Bucle. Repetición. Pi ou Cisne negro. Réquiem ou O loitador. A fonte da vida. Todas. O mesmo. Busca da perfección. Con medo, loucura. Subxectivismo e obsesión. A do propio Aronofsky. Rodando o mesmo. Escribindo o mesmo. Adaptando o mesmo. Ata que sexa perfecto... O morra.

Más allá de la vida (Hereafter)

"Máis alá da vida" ofrece excelentes interpretacións e un Clint Eastwood ao que lle interesa a vida máis que a morte, e o individuo máis que a sociedade, centrándose nas necesidades e aspiracións máis profundas do home.

Os oitenta anos de Clint Eastwood permítenlle falar da morte e facelo cunha mirada madura. En "Máis alá da vida" sérvese de tres historias para asomarse ao final do túnel e considerar o medo, a soidade e a conspiración do silencio ante o tema máis humano. No sueste asiático, Londres e San Francisco vemos como unha xornalista se salvou milagrosamente dun tsunami, un neno perde o seu irmán xemelgo nun accidente e un médium trata infrutuosamente de levar unha vida normal. Son individuos que sofren de preto a presenza da morte e tamén a ausencia do ser querido, que necesitan aprender a vivir o presente sen medos nin inseguridades, que buscan respostas ou foxen da crua realidade que lles visitou... porque dende entón ven a vida doutro xeito.

El concierto

O próximo xoves 3 ás 21:30 comezamos un novo ciclo no Cineclub Poleiro (Goián), coa proxección de "El Concierto", do director rumíano Radu Mihaileanu.

Ficha

Título orixinal: Le concert. Dirección: Radu Mihaileanu. Países: Francia, Italia, Romanía e Bélxica. Ano: 2009. Duración: 119 min. Xénero: Comedia, musical. Interpretación: Alexei Guskov (Andrei),Mélanie Laurent (Anne-Marie), Dimitri Nazarov (Sacha), Valeri Barinov (Iván), Miou-Miou (Guylène), François Berléand (Olivier),Anna Kamenkova (Irina), Lionel Abelanski. Guión: Radu Mihaileanu; coa colaboración de Matthew Robbins e Alain-Michael Blanc; baseado nun argumento de Héctor Cabello Reyes e Thierry Degrandi. Produción: Alain Attal. Música: Armand Amar. Fotografía:Laurent Dailland. Montaxe: Ludovic Troch. Deseño de produción:Christian Niculescu e Stanislas Reydellet. Vestiario: Viorica Petrovici e Maira Ramedhan Lévy. Distribuidora: Vertixe Films.

Sinopse

Os días de maior gloria para Andrei Filipov pasaron. O que fora o mellor director de orquestra da Unión Soviética tivo que renunciar ao seu posto na Bolshoi de Moscú, tras negarse a prescindir dos seus músicos xudeus, tamén amigos. Tres décadas despois, Filipové o limpador da Bolshoi e, accidentalmente, descobre un fax que é unha carta do Teatro de Châtelet invitando a orquestra oficial a dar un concerto en París. Filipov, entón, embárcase nunha empresa suicida: reunir os seus vellos amigos e levalos ata a capital francesa, facéndose pasar pola devandita orquestra e intentando así recuperar, nun gran concerto, a gloria dun pasado mellor.

A rede social
Director: David Fincher
Intérpretes: Jesse Eisenberg, Justin Timberlake, Rooney Mara,Rashida Jones, Andrew Garfield, Max Minghella, Brenda Song
País: USA Ano: 2010. Data de estrea: 15-10-2010
Xénero: Drama
Por Jordi Costa
A maior parte de preparodias que, cando o tráiler desta película viu a luz, invadiron YouTube insistía nunha mesma idea: a creación de Facebook non parecía material de espesor para a traxedia e a énfase dramática. Equivocábanse, pero o máis interesante é que non lograron intuír que David Fincher e o guionista Aaron Sorkin ían transcender co seu traballo toda idea recibida sobre esas adscricións xenéricas. 'A Rede Social' é, en definitiva, o máis parecido a unha postraxedia ou a un postdrama: Mark Zuckerberg, creador de Facebook e protagonista deste sensacional, complexo, arriscado estudo dun personaxe, é, en boa medida, un burato negro capaz de absorber toda paixón e toda emoción, un enigma, unha cifra, un perfecto síntoma duns tempos inmersos na virtualidade e o simulacro.

Un novo 'Cidadán Kane'?
Mark Zuckerberg, cuxo misterio encontra o seu perfecto vehículo na xestualidade esquiva e a musculatura derrubada e hostil de Jess Eisenberg, ben podería ser o Charles Foster Kane dunha era posuída polo baleirado do espírito profetizado polo rostro de Peter Sellers na película 'Benvido, Mr. Chance' (Hal Ashby, 1979). Sorkin parece ter detectado nel a un heterodoxa manifestación do utopista -o tipo que desafía o sistema de castas das fraternidades americanas creando o club que acepta a calquera como membro e que bate á eficacia corporativa coas armas da xenialidade excéntrica-, pero tamén a unha sorte de monstro torturado (cuxo móbil é o resentimento e a vinganza) e a un paradoxo tráxico: o forxador da maior ferramenta social (en realidade, un simulacro de relacións) condenado ao illamento e ao máis profundo illamento existencial.

En 'A Rede Social' hai un sacrificio -Eduardo Saverin (Andrew Garfield), o amigo convertido en lastre abandonado na ascensión ao éxito- e un demo tentador -Sean Parker (Justin Timberlake), que tamén será condenado a unha singular inmolación polos seus pecados no aséptico, inmaculado universo de Facebook-, pero todo iso funciona como latencia e eco de vellas construcións mitolóxicas no que, en realidade, se afirma como sobrecolledor retrato duns tempos (o noso presente) marcados pola asfixia do significado e a implacable entrada nunha sensibilidade case posthumana.

David Fincher parece asumir o papel de fiel transcritor dun guión impecable, e soamente se permite unha puntual floritura de estilo, pero consegue fundar un novo clasicismo a través dunha escritura que, de tan perfecta, resulta inquietante. Como o propio Mark Zuckerberg.